Wimbledon, de Matthäus Passion

Twee weken per jaar geeft de All England Lawn Tennis and Croquet Club het volk permissie een andere wereld te betreden. Achter de poorten aan Church Road speelt zich geen Grand-Slamtoernooi af, er wordt een massaspel opgevoerd. Volgens een ruim honderd jaar oude traditie, met een strikte rolverdeling en slechts hier en daar een knipoog naar het heden.

Wimbledon is geen tennisevenement, het is een instituut, de Matthäus Passion van de sport waar jongens en meisjes in zo wit mogelijke kleding op met de grootste zorg en liefde gemillimeterde grasbanen de bal over het net slaan. Waar een hechte band met het koningshuis bestaat, de spelers verplicht een buiginkje moeten maken naar de "royal box'. Waar de sfeer van waardigheid wordt gekoesterd, een tuinfeest in stijl wordt gevierd.

Met meer zo'n 400.000 bezoekers. Verdeeld over dertien dagen, want op de middelste zondag mag er niet worden gespeeld, al werd er vorig jaar door de aanhoudende regenval in de eerste week een uitzondering gemaakt. De regen hoort bij Wimbledon, net als de aardbeien met room en Pimms. Maar in het openbare restaurant in het Oarangi Park, het picknickterrein van de club, hangt ook de lucht van fish and chips - in een bakje, niet op een krant, dat wel - en inmiddels is zelfs het broodje frikandel, dat Duchee heet, te koop.

Daarover rept het informatiegidsje niet dat bij aankomst werd versterkt. Het meldt wel de twaalf ton gepocheerde en gerookte zalm en 12.500 flessen champagne. Evenals de 132 ballenjongens en -meisjes, de 220 suppoosten, uit leger en andere geüniformeerde bezigheden gerecruteerde vrijwilligers, de 400 stewards en de 120 baanbedekkers die in actie komen als de eerste druppels uit de wolken op het groene tapijt vallen.

Het is allemaal overeind gebleven in een van commercie doordrenkte sport. Met alleen Rolex op scorebord en klokken, Slazenger op de doeken achter de baan en de namen van de verversingen die de spelers en speelsters tijdens de wedstrijd tot zich nemen als zichtbare reclame-uitingen. Toch wordt er dit jaar weer veertig miljoen gulden winst gemaakt, bestemd voor de Engelse tennisbond. En kijken er anderhalf miljard mensen naar de televisiebeelden. Het zijn de bijzaken. Net als het tennis. Voor Wimbledon sta je een dag in de rij, koop je desnoods voor honderden gulden een kaartje op de zwarte markt. Al zie je geen partij, je moet er wel geweest zijn.