Versierde eenakters van Samuel Beckett

Voorstelling: Beckett's Trilogy (A Piece of Monologue, Rockaby, Ohio Impromptu) door de Celtic Connection. Regie: Mary Moher; spel: Harry Barrowclough, Patricia Dunne, Seamus O'Mulgreavey, Alan Turner en Chantal Serval (dans). Gezien: 1/7 Melkweg Amsterdam. Nog te zien aldaar t/m 4/7.

Hoe maak je van een inhoudelijk tamelijk statisch stuk antitheater toch een enigszins vitaal stuk? De Celtic Connection, een gezelschap dat zich toelegt op het spelen van Ierse stukken, sierde drie eenakters van Samuel Beckett op met muziek en dans. Zo begon de voorstelling met een ballet om een schedelronde petroleumlamp, die later langzaam uitdoofde, net als de geest van de oude man in A Piece of Monologue.

Becketts personages zijn vaak oud en psychisch op een verkeerd spoor geraakt. In dit geval verzandde de monoloog van de grijsaard echter niet in monotoon gemompel; aan zijn geboorte en eerste indrukken, aan de vergane familiefoto's en de moeite die het kostte om de lamp brandende te houden, aan dat alles dacht hij steeds luidkeelser terug, als laatste uiting van protest tegen zijn naderende einde.

De oude vrouw in Rockaby, die in haar schommelstoel voor het raam zit, herinnert zich dat haar moeder de laatste jaren van haar leven in precies dezelfde schommelstoel voor precies hetzelfde raam zat. De vrouw praat met een bandopname van haar eigen stem mee en drukt zich in de derde persoon uit, zodat het niet altijd duidelijk is of ze haar moeder of zichzelf bedoelt. Onder de regie van Mary Moher schoot dit spookachtige wezen opeens uit haar schommelstoel overeind, en geheel verjongd, zingend en heupwiegend, maakte zij zich uit de voeten. Om zelfmoord te gaan plegen? In elk geval had zij genoeg van het wachten; de regisseuse gunde haar een actievere rol.

De Celtic Connection, die zowel uit professionele acteurs als uit amateurs bestaat, liet zien dat Becketts figuren niet per se als mechanische poppen gespeeld hoeven te worden. Die 'menselijke benadering' leverde een paar verrassende momenten op, maar een iets verdergaander nieuwsgierigheid naar het verschijnsel sterven had waarschijnlijk voor nog meer spanning gezorgd. Dat had best ten koste van de levendigheid mogen gaan waarnaar nu zo eenzijdig was gestreefd.