Joan Armatradings nostalgie naar de jaren zeventig; Symfonisch rockgeweld

Concert: Joan Armatrading (vocaal, gitaar) met Peter Gordeno (toetsen), Mick Rogers (gitaar), Jeremy Meek (basgitaar), Tim Goldsmith (drums) en Gary Foote (saxofoons, dwarsfluit, percussie). Gehoord: 1/7 Muziektheater, Amsterdam.

“Haar beste plaat sinds The Shouting Stage”, juicht platenlabel A&M over Joan Armatradings nieuwe cd Square The Circle. Dat tussen die twee maar één andere plaat van haar verschenen is, staat er niet bij. Over een andere zaak is de uitgereikte folder openhartiger: “De plaat moet een impuls geven aan een carrière die de laatste tijd overschaduwd is door imitators als Tracy Chapman.” Commerciële kinnesinne: is mevrouw Chapman misschien bij de concurrent onder contract?

Joan Armatrading zelf laat zich verbaal minder kennen. “Indertijd was het Van Morrison die mij warm maakte. Nu vervul ik die rol weer voor anderen. Niets op tegen, lijkt me”, zei ze onlangs in Het Parool. En aan het begin van haar concert in de het Muziektheater spot ze met haar stokkende carrière door het publiek te vragen wat het al die tijd heeft gedaan: “Ik heb u zo lang niet gezien.”

De bijna uitverkochte zaal vol meisjes van veertig vat de pointe en leeft duchtig met haar mee. Toch duurt het ruim een half uur voor er echt gehuiverd wordt. Het gebeurt kenmerkend genoeg niet bij een stuk van de nieuwe cd maar bij Down to Zero, het openingsstuk van een zestien jaar oude lp. Het is dan al duidelijk dat Armatrading niet met Tracy Chapman wenst te concurreren, maar vooral met zichzelf in gevecht is. Het meisje met de gitaar wil ze niet meer zijn, al pakt ze dat ding nog wel eens een enkel moment. Maar hoe wil ze dan verder? Als middle of the road zangeres, geschikt voor het hele gezin? Je zou het zeggen bij True Love, een lelieblank lied vol harmony and understanding. Of toch liever als ruige rock and roll-zangeres, zoals ze probeert in Weak Woman? Het lijkt vergeefse moeite; ze is nu eenmaal geen Janis Joplin en zeker geen Tina Turner. Joan Armatrading lijkt het nog niet te weten, niet op de door haar zelfgeproduceerde nogal brave cd, niet in het Muziektheater waar haar stem niet zelden ten onder gaat in een machtig kabaal. De afschuwelijk versterkte saxofoon van Gary Foote teistert de trommelvliezen, gitarist Mick Rogers en toetsenspeler Peter Gordeno houden van groots en pompeus. Pas wanneer binnen deze lijst van symfonisch rockgeweld de contouren van oude hits hoorbaar worden laat het publiek zich door het geweld meeslepen. Love and Affection, Kissin' and a Huggin' en meer mooi verlangen uit de late jaren zeventig wordt blootgelegd: het sterke hart en het zwakke vlees, vrouwen met mannen met vrouwen, de strijd en de overgave in vele variaties. If Women Ruled the World (It Would be a Good Thing) luidt de titel van een van Armatradings nieuwe songs, toch laat ze zich in haar eigen orkest door vijf mannen overstemmen. Dubbelzinnigheid? Of demonstreert de altijd van liefde zingende Joan Armatrading nu eens de masochistische variant?