Filmzomer

Les Vacances du Cinéma. In 24 filmtheaters, t/m 2 sept.(Replay) Gemist? of opnieuw! In 6 bioscopen, t/m 13 aug.

Het begint een aardige traditie te worden dat gedurende de zomermaanden de filmtheaters (voorheen de filmhuizen) en sommige art house-bioscopen een uitgebreid herhalingsprogramma vertonen, met veelal elke dag een andere film. Het geeft de gelegenheid om nog eens te duiken in het rijk geschakeerde filmaanbod in ons land, dat ondanks de geringe publieke belangstelling, internationaal en in kwalitatief opzicht geen slecht figuur slaat. Er komt zoveel uit in een jaar, dat niemand alles gezien kan hebben. Deze herkansing is een uitstekende manier om de slappe filmmaanden door te komen.

Dit jaar zijn er twee reprise-cycli, beide begeleid door een programmakrant die alle films kort beschrijft. Een omvangrijk programma getiteld Les vacances du cinéma draait in alle grote filmtheaters, een bescheidener inhaalmanoeuvre van bioscoopfilms is in zes art houses te zien. Slechts Lantaren/Venster in Rotterdam doet aan beide initiatieven mee.

Het is onmogelijk om in dit bestek te beginnen met het noemen van titels van al besproken films. Een aantal theaters neemt de eerste twee weken met voor-premières een voorschot op het komende filmseizoen en vertoont vijf speciaal voor Les vacances du cinéma geïmporteerde oudere festivalfilms. Die zijn hierna dus nooit meer op een groot doek te zien.

De meest interessante in dit gezelschap is Une affaire de femmes van Claude Chabrol, waarvoor Isabelle Huppert als beste actrice bekroond werd op het festival van Venetië 1988. Het onopgesmukte, indringende portret van een aborteuse, door de Duitse bezetter als afschrikwekkend voorbeeld van verwilderde zeden in Frankrijk gefusilleerd, krijgt vooral door Hupperts prachtige spel, allure en overtuigingskracht.

Voordat Claire Denis met het hier ook succesvol vertoonde s'En fout la mort het lot van zwarte hanenliefhebbers in een Parijse voorstad schilderde, debuteerde ze onder auspiciën van Wim Wenders in 1988 met Chocolat, een gedeeltelijk autobiografische terugblik van een blank meisje op de koloniale samenleving in Frans West-Afrika. De in Cannes in competitie vertoonde film maakte een ster van Isaach de Bankolé (nu ook in Jim Jarmusch' Night on Earth) en verried het talent van een aarzelende regisseuse.

In Berlijn 1989 viel Chantal Akermans Histoires d'Amérique als een baksteen. Het festivalpubliek voelde zich opgelaten over Akermans strikt persoonlijke behoefte om uit de mond van joodse emigranten in New York opgetekende verhalen te mythologiseren in een kunstmatige vorm. Het curiosum is als geheel inderdaad niet goed gelukt, maar er zitten een paar juweeltjes van scènes in en wie ook maar een beetje geïnteresseerd is in de jiddische etnografie zou er beslist kennis van moeten nemen.

Rutger Hauer speelde een van zijn meest prestigieuze rollen in De legende van de heilige drinker (La leggenda del Santo Bevitore), een in 1988 in Venetië met de Gouden Leeuw bekroonde vertelling over een mystieke ontmoeting rond de eeuwwisseling van een clochard en zijn geheimzinnige weldoener. De geur van wierook rond deze, helaas slecht nagesynchroniseerde, vrome mirakelfilm van Ermanno Olmi en de dollartekens die de producent in de onderhandelingen met buitenlandse distributeurs in de ogen kreeg, hebben altijd verhinderd dat Hauer zijn triomf in eigen land heeft mogen meebeleven.

Misschien wel de beste film van de Duitse regisseur Percy Adlon, stammend van voor zijn commerciële succes Bagdad Café, is het in 1985 opgenomen Zuckerbaby, ook met de voluptueuze diva Marianne Sägebrecht in de hoofdrol. La Sägebrecht speelt in deze film een employée van een begrafenisondernemer, die verliefd wordt op de stem van de metrobestuurder bij het omroepen van de haltes. Warm aanbevolen, dit lieve en absurde sprookje over een amour fou tussen de rails.