ANWB denkt voor ons

Frankrijk staat stil. De kranten melden het, de radio meldt het en de televisie laat het zien. Parkeer een paar vrachtwagens of tractoren dwars over de weg en Europa kan niet met vakantie. Leed langs de snelweg en ver daarbuiten bij degenen die voornemens waren binnen afzienbare tijd zich over diezelfde snelweg te bewegen. De oplossing is simpel en weinig origineel: wachten tot het overgaat. Kortom, er rest weinig anders dan de nieuwsberichten volgen.

Tenzij men gezegend is met een instantie als de ANWB, het geprivatiseerde segment van de Nederlandse verzorgingsstaat. In de winter is via de ANWB voor enkele guldens premie de gipsvlucht en “repatriëring” van naaste verwanten gegarandeerd, 's zomers is er voor de problemen op de route du soleil het steunpunt Lyon. De Nederlander is graag verzekerd. Of het nu gaat om werkloosheid, arbeidsongeschiktheid, de reisbagage of de dood: we zijn er voor verzekerd en komen zodoende niet voor vervelende verrassingen te staan.

Wie heeft betaald wil er ook wat voor terugzien. Daarom beslissen we, na een blik op de televisie, ook niet zelf om Frankrijk te mijden, maar moet het ons worden afgeraden door de ANWB. Zoals we ook pas weer zullen gaan rijden als de ANWB zegt dat het kan. De ANWB had reeds elk risico op reis voor ons uitgeschakeld en heeft nu ook het denken van ons overgenomen. Het macro-probleem van Nederland op micro-schaal belicht: met dank aan de ANWB.