Wimbledon gruwt van Seles' gekreun

LONDEN, 1 JULI. Engeland zucht onder het gekreun van Monica Seles. Sinds het begin van Wimbledon houdt het de tennisliefhebbers bezig. Kranten rustten hun verslaggevers uit met een "gruntometer' om het aantal decibels van de kreet te registreren. De wijzer bereikte het niveau van een drilboor op asfalt, wisten sommigen te melden. Gisteren tijdens de kwartfinale werd het ook een speelster te veel. De Française Nathalie Tauziat vroeg de scheidsrechter er iets tegen te doen. Hij vermaande 's werelds nummer één, die haar tegenstandster vervolgens geluidloos van de baan veegde. Want Seles heeft zo haar eigen manier om anderen het zwijgen op te leggen.

De Britten winden zich enorm op over de “sounds of Seles”, het is hun een grotere gruwel dan het gespuw van de mannen op de grasmat, die heilig wordt genoemd. In hun oren klinkt het als gegrom of geknor. Daags voordat de Nederlandse speler Richard Krajicek zijn oordeel over het vrouwentennis had uitgesproken verscheen in een van de populaire dagbladen een cartoon van een varken dat via de spelersingang de baan oprent. “Nou, het klonk als Monica Seles”, zegt de suppoost. Maar er bestaan ook andere associaties. De acteur Peter Ustinov zei er vorig jaar over: “Ik heb medelijden met Monica's buren tijdens haar huwelijksnacht.”

Tot nog toe had geen speelster er tijdens een partij iets over gezegd. Maar Tauziat, als veertiende geplaatst op Wimbledon, kon het niet langer aanhoren. Zonder haar herkenningsmelodie was Seles met een eenvoudige 6-1 overwinning de eerste set doorgekomen; toen het in de tweede lastig werd ging de volumeknop weer vol open. “Ik doe het niet met opzet. Jullie hebben er geen idee van hoe erg ik mijn best doe om het af te leren”, reageerde Seles kribbig.

Dat de speelsters, die het gekreun allemaal wel als hinderlijk ervaren, er tot gisteren niets van zeiden laat zich gemakkelijk verklaren. Tot en met de kwartfinale heeft de Servische zelden enige moeite om een partij te winnen. Daarna treft ze steevast iemand uit de top vijf en grootheden als Steffi Graf, Martina Navratilova en Gabriela Sabatini willen zich niet laten kennen. Hun protest zou kunnen worden uitgelegd als een goedkoop excuus voor de nederlagen die ze zo vaak tegen Seles lijden. De als veertiende geplaatste Tauziat kon het zich wel permitteren. En dus toog ze onbevangen naar de Nieuw-Zeelandse umpire David Crymble. “Tijdens de trainingen schreeuwt ze niet zo, dus ik begrijp niet waarom ze het in de wedstrijd wel doet. Twee jaar geleden heb ik eens tegen haar gespeeld in Lipton en tijdens een van de punten gilde ze ook zó dat ik dacht dat ze gevallen was en haar enkel had verdraaid. Maar dat was niet zo”, zei Tauziat. “In het begin van de partij was er niets aan de hand. Maar in de tweede set, toen ik wat agressiever speelde, toen ze meer onder druk kwam, wel. Hoe langer het duurt voordat het punt gemaakt wordt des te meer lawaai maakt ze.”

Pag 9: "Ik doe echt mijn best om het af te leren'

Monica kreunt al van kindsbeen af, heeft ze eens gezegd. Sinds ze in het dorpje Vojvodina op een parkeerplaats over een tussen twee auto's gespannen draad tegen haar oudere broer begon te spelen. Nu ze ruim vijf miljoen gulden aan prijzengeld en een veelvoud ervan aan reclame-inkomsten heeft verdiend en met de hele familie in Florida woont, is het nog zo. Telkens als de bal op haar racket komt begeleidt ze dat met die geluidshinder, die de Engelsen als geknor op hun trommelvlies opvangen.

Haar tegenspeelsters hebben er ook genoeg van, zei Tauziat. Niet eens omdat het hen op de zenuwen zou werken, maar vooral omdat het een directe invloed op het spel heeft. “Het is belangrijk voor mij om de bal te horen wanneer ze hem slaat”, vertelde Tauziat. Een verhaal dat de geroutineerde Martina Navratilova (35) onderstreepte. “Je bent er van afhankelijk dat je de bal het racket hoort raken. Daarna zie je de bal pas, maar voor dat moment heb je al gehoord of iemand hem slecht geraakt heeft, of de manier waarop... Je reageert op het geluid van de bal. Daarom is het ook zo moeilijk om op Flushing Meadow te spelen wanneer de vliegtuigen overkomen. Je hoort niet alleen de bal op het racket maar ook het stuiten op de baan niet. Je realiseert je pas hoe afhankelijk je daarvan bent als je dat geluid mist.” Morgen staan ze, als de regen het programma niet te veel verstoort, tegenover elkaar in de halve finale.

De eerste openbare actie tegen Seles kan werken als een blijvende geluidsdemper. Steffi Graf toonde zich in ieder geval bijna opgetogen met het geklaag van Tauziat en de interventie van de scheidsrechter.

Graf: “Is ze naar de umpire gestapt?”

“Ja”

Graf: “En wat zei die?”

“De umpire riep Monica bij zich, sprak haar toe en vertelde dat ze stiller moest zijn.”

Graf: “En wat deed ze?”

“Ze was stil.”

Graf: “Echt waar?”

“En ze won.”

Graf: “Tot nu toe werd er nooit iets tegen ondernomen, maar nu dat wel is gebeurd en ze stil was... Ik bedoel, ze moeten er wel iets van zeggen.”

Monica Seles deed er geheimzinnig over. Uit haar kleine, zuinige mondje kwamen ontwijkende antwoorden. Dat de scheidsrechter haar even wilde spreken over iets wat Tauziat gezegd had, maar dat het iets tussen haar en de scheidsrechter was. Niets belangrijks. En wat dat kreunen betreft: “Ik doe het niet met opzet. Ik doe echt mijn best om het af te leren. Je hebt er geen idee van hoe hard ik er aan werk. Ik denk ook niet dat ik een wedstrijd win omdat ik erbij grom. Ik vind het ook niet eerlijk dat er zoveel over gesproken wordt, vooral ook omdat ik niet de enige ben die het doet.”

Tot en met de kwartfinales was er over weinig anders opwinding bij de vrouwen. De eerste ronden zijn dikwijls een te lange aanloop naar interessante partijen. Als Sabatini gisteravond tegen Jenifer Capriati op 5-3 in de derde set haar servicegame had kunnen benutten (de partij werd nu wegens de invallende duisternis gestaakt, de enige verstoring die de lange regenpauze veroorzaakte) zouden de nummers vier van de wereldranglijst in de halve finale hebben gestaan. Graf had geen kind aan Natalia Zvereva (6-3, 6-1), Navratilova won in twee sets van Katerina Maleeva (6-3, 7-6) en Seles liet Tauziat met 6-1 en 6-3 kreunend van ellende achter. Ladies Day werd aldus een formaliteit. Met als verschil dat het “quiet please” van de scheidsrechter voor Seles een andere dimensie heeft gekregen.