Voetbalverslag tv miskent vrouwelijke verlangens

Wat heeft vrouwen ertoe gebracht in groten getale te kijken naar de Europese kampioenschappen voetbal? Want het idee dat de meeste vrouwen willoos avonduren opofferen omdat hun echtgenoten zo nodig naar het voetbal moeten kijken, blijkt werkelijk achterhaald.

Veel van mijn vriendinnen hebben de afgelopen weken zowel afspraken afgezegd als gemaakt om toch maar niets van het EK te missen. Vooral niet als Oranje speelde. Volgens de kijkcijfers van de NOS bestond bij de wedstrijden waaraan het Nederlandse elftal meedeed, het televisiepubliek voor 45 procent uit vrouwen. Dat is heel wat meer dan de 33 procent die over het algemeen naar televisiesport kijkt.

Na het eerste Deense doelpunt, vrijdag, stroomde het gedeelte van mijn stamcafé waar de televisie staat vol. Mannen en vrouwen verkozen de rokerige ruimte boven de zwoele zomeravondterrassen om te kijken hoe de Deense ploeg de Duitsers de baas bleef.

Hoewel ook de meeste vrouwen heel goed in de gaten hebben wanneer een speler buitenspel loopt, of als een gele kaart absoluut op zijn plaats is, wordt hen bij een opmerking daarover meestal de mond gesnoerd door mannen. “Wat weet jij daar nu van...”. Waarom laten ze zich dit welgevallen en blijven ze zonder kwaad te worden doorkijken?

Ik denk dat het veel vrouwen niet om de regels van het spel gaat, maar om het schouwspel. En dat is wat hen betreft opgewaardeerd op twee fronten: technologisch en emancipatorisch. Twee elftallen mooie jonge kerels met prachtige dijen en krachtige billen, die door de geavanceerde cameratechniek in niets verhullende close ups anderhalf uur lang menig vrouwenhart sneller doen kloppen. Puur genot, en goedkoper dan de Chippendales.

Maar dat is niet de enige sensatie. Er wordt wat afgeleden op de grasmat. Vooral die wedstrijd Nederland-Denemarken was een waar slagveld. Bij elke valpartij zoomt de camera in op kapotte hielen, gedeukte knieën en bebloede hoofden. Ach, die jongens toch, met hun van pijn vertrokken gezichten, wat een ellende. Wat erg. Want of het nu om de tegenpartij gaat of om onze eigen jongens, de kreten van medelijden zijn er bij ons vrouwen niet zachter om. We zijn vertederd als de jongens elkaar overeind helpen, nadat ze elkaar eerst pootje hebben gehaakt, we zuchten van opluchting als er weer een tot leven blijkt te zijn gekomen.

Voetbal op de televisie maakt in menige vrouw het onweerstaanbare Florence Nightingale-gevoel wakker. Zoals menig jongeman ervan droomt zelf ooit nog een voltreffer te plaatsen, zien de vrouwen, jong of middelbaar, zich in gedachten het veld op draven om de lijdende voetballers te verzorgen en te vertroetelen. Deze dromen zijn echter nog onwerkelijker dan die van de mannen, want de vrouwen kunnen zich nergens aan spiegelen. Waarom zijn er geen vrouwelijke verzorgers? Waarom moeten het altijd mannen zijn die, meestal niet erg fijngevoelig, aan kromliggende benen staan te rukken en te trekken?

En nu we het daar toch over hebben, waarom verslaat nooit eens een vrouw zo'n interland? En waarom staat bij voetbal als vaste regel geen vrouw achter de camera? Men zou een groot deel van die 4,5 miljoen vrouwelijke kijkers (en vast ook wel een deel van de mannelijke) plezieren door de wedstrijd eens wat langer te volgen via een gespierd dijbeen, door in te zoomen op een bezwete torso wanneer na afloop de shirtjes uitgaan. Door een gevoelige tilt van vertrokken mond naar kloppende kuit en vice versa, niet te snel om geen detail van alles wat daar tussen zit te missen. De waarderingscijfers zouden omhoog schieten.

Het wordt tijd dat onze minister van omroep, die toch ook sport in haar portefeuille heeft, en bekend staat als een vooraanstaand feministe, eens aandacht besteedt aan de discriminerende wijze waarop van voetbal op de televisie verslag wordt gedaan. Zodat tenminste de Nederlandse wedstrijdverslagen recht doen aan de vrouwelijke verlangens.