Jonassen

“Blas Tronchon, alias Havermeeltje, werd na afloop van de wedstrijd in het midden van de deken gelegd en zij begonnen hem omhoog te gooien en uit te lachen als een hond met carnaval.

Het was een dolkomisch, wreedaardig schouwspel en terwijl Blas Tronchon, alias Havermeeltje, al zijn botten voelde kraken, genoot het publiek met grote discretie en ingetogenheid. Dan had hij die penalty maar niet moeten missen. Zo leert hij tenminste mikken.''Dit is een strofe uit een klein boekje met elf voetbalverhalen, geschreven door de Spaanse Nobelprijswinnaar Camilo José Cela. Ik haal het aan om Marco van Basten erop te wijzen dat het nog veel slechter met hem had kunnen aflopen nadat hij onthutst was teruggekeerd in de kleedkamer der verliezers in Gothenburg.

Maar Van Basten verdient het ook niet om gejonast te worden. Natuurlijk heeft hij geen succesvol Europees kampioeschap gespeeld, maar de goden waren dan ook wel heel erg tegen hem. Nog steeds vind ik zijn actie waarbij de bal tegen de Duitsers op de deklat stuitte, de mooiste van het hele toernooi (hoewel de goal van Brolin tegen Engeland daar dichtbij kwam). Bepaalde prestaties horen doodeenvoudig tegen het net te eindigen. Dat is mijn zeer particuliere mening.Zo zag ik John McEnroe tegen Wheaton op Wimbledon een formidabele backhand passeerslag afleveren, die op anderhalve centimeter de zijlijn miste. Op zo'n moment haat ik de arm van de lijnrechter, die met zo'n afschuwelijk-gebiedende beweging aangeeft dat er een fout is gemaakt. Het zou aan mijn gevoel voor recht en billijkheid tegemoetkomen indien er eens een lijnrechter was die dit ook zó'n schitterende bal vond dat hij geen kans zag die ellendige armbeweging te maken.

Nee, het is weliswaar bloedheet, maar de hersenen blijven volhouden dat zoiets niet kan. Goed dan: uit is uit en buitenspel is buitenspel, maar niet-buitenspel is een geldig doelpunt en dus hadden Van Basten en Oranje die kopbal tegen het GOS moeten hebben. Zo spande alles tegen Marco samen om hem van triomfantelijke momenten te beroven. Met die gestopte strafschop als treurig dieptepunt. Intussen vroeg het voetbalvolk, inclusief de bloem der natie, zich af hoe het mogelijk is de ene dag in topvorm te zijn en een paar dagen nadien vijftig procent minder te presteren. Laat ik mogen zeggen dat het geen kwestie van onderschatting kan zijn geweest. Indien Denemarken onze eerste tegenstander in het toernooi ware geweest, zou dat hebben kunnen meespelen maar aan een halve finale waren drie Deense verrichtingen voorafgegaan, waarvan Oranje volop kennis had genomen. Bovendien stond meester Michels voor de klas en die spreekt in zulke gevallen klare taal. Het is opnieuw bewezen dat vorm iets merkwaardigs is dat als water tussen de vingers door kan glippen. Bovendien is het een verrukkelijke bijkomstigheid als iedereen jouw ploeg als een kansloze beschouwt. Die rol was niet een Deense verdienste. Hier had het toeval de zaken bepaald. Maar zij hebben er aan mogelijkheden wel uitgehaald wat erin zat en een blijmoedig-avontuurlijke mentaliteit gedemonstreerd die alle respect verdient.

Tenslotte komt de vraag op, of de waarde van al die oefenpotjes en trainingskampen niet wordt overdreven. Twee landen die daar intensief mee in de weer zijn geweest (Frankrijk en Nederland), moesten afhaken toen het echt belangrijk werd.