Brits meisje wil recht om te verhongeren

LONDEN, 30 JUNI. Het Britse Hof van Beroep is geconfronteerd met een proefproces waarin een zestienjarig meisje, lijdend aan anorexia nervosa, het recht wil afdwingen om naar eigen inzicht te hongeren, mogelijk tot de dood daarop volgt.

De beslissing van de rechters heeft verstrekkende gevolgen voor het recht op het weigeren van medische behandeling. Het meisje, aangeduid met de letter J, is met haar 16 jaar in medische zin wettelijk meerderjarig en begrijpt wat de gevolgen van haar keuze zijn. Omdat het om een voogdijkind gaat, is het de gemeentelijke overheid die haar - zoals al eerder is gebeurd - onder dwang wil laten voeden. Als de rechters J gelijk geven, kunnen artsen die patiënten van die leeftijd behandelen zonder uitdrukkelijke toestemming van hetzij henzelf hetzij een rechter, strafrechtelijk vervolgd worden wegens het toebrengen van letsel.

J lijdt sinds twee jaar aan de voedingssstoornis die met anorexia nervosa wordt aangeduid. Het meisje heeft beide ouders verloren toen ze 10 jaar oud was en was door de gemeentelijke sociale dienst - in Engeland rechtstreeks verantwoordelijk voor dit soort gevallen - ondergebracht bij een pleeggezin. J. is 1.70 lang en weegt 38 kilo. Ze werd een jaar geleden opgenomen in een kinderpsychiatrische inrichting, maar de sociale dienst wil haar nu laten overbrengen naar een kliniek voor eetstoornissen. Het meisje, met steun van haar arts, verzet zich daartegen.

Een lagere rechter heeft eerder uitgesproken dat de sociale dienst het recht heeft het meisje over te brengen. De gemeente is zelf naar de rechter gelopen om helderheid over het eigen gezag te krijgen, nadat het meisje via een neussonde dwangvoeding toegediend had moeten krijgen. Bij die gelegenheid waren haar armen in gips geketend om te voorkomen dat ze de sonde eruit trok en haar gezicht openkrabde. De behandeling haalde niets uit: de 4 kilo gewicht die de dwangvoeding had toegevoegd waren binnen een week weer verdwenen.

De lagere rechter zei in zijn oordeel dat hij onder de indruk was van de verschijning van het meisje - “erg mager en erg ziek” - maar dat hij evenzeer geïmponeerd was door de mate waarin ze van streek was en de heftigheid waarmee ze smeekte te mogen blijven waar ze is. “Ze wilde niet beter worden, ze wilde zelf de baas blijven en ze zou beter worden wanneer ze daar zelf de beslissing toe zou nemen.”