Bates en vergeefse hoop op Engelse glorie; "Omdat er iemand niesde' verknalde Bates matchpoint

LONDEN, 30 JUNI. De Engelsen beginnen er liever niet over. Het thema is al eindeloos herkauwd en eigenlijk al ruim een halve eeuw elk jaar weer actueel. Hoe het komt dat het land waar het tennis in de genen van de bewoners moet zitten geen behoorlijke spelers kan voortbrengen. Bejaarde bezoekers kun je nog wel eens op een steelse blik betrappen wanneer ze het bronzen beeldje van Fred Perry in het park vlakbij de hoofdingang passeren. Ze hebben zijn overwinningen in 1934, '35 en '36 nog gezien. Nooit is het meer geworden wat het was.

In hun speurtocht naar verklaringen zijn alle mogelijkheden de revue al gepasseerd. Het gebrek aan geld voor jeugdopleidingen en te weinig tennisbanen, worden dikwijls als hoofdoorzaak genoemd. Maar ook de hiërarchisch bepaalde sportkeuze. Tennis mist vechtlustige spelers van het type Paul Gascoigne, de gedreven voetballer die desnoods onder de grasmat doorkruipt om zijn doel te bereiken. Te veel spelers zouden uit een milieu komen dat zo'n enorme fysieke en mentale inspanning om fortuin na te jagen overbodig maakt.

Het is een wankele theorie, gebaseerd op de aanvechtbare stelling dat tennissers uitsluitend om het geld die sport hebben gekozen. Eerzucht en ambitie zijn even valide drijfveren om in een sport het hoogste te bereiken. Als die niet bestonden zou het tennis heel wat grootheden missen.

Dat Jeremy Bates op zijn dertigste meer dan de hoop van de Engelse natie zou worden heeft natuurlijk niemand ook maar een ogenblik gedacht. Engelsen zijn wel chauvinistisch, toegerust met een flinke dosis humor, maar niet gek. En op Jeremy hebben ze het nooit zo begrepen gehad. Want hij mag dan niet van talent gespeend zijn, Bates staat er om bekend de toewijding te missen die van een goede speler een kampioen maakt. Maar de laatste dagen constateerde zijn omgeving een eigenschap die ze niet eerder bij hem waren tegengekomen: dapperheid.

Zo kwam hij, als eerste Brit sinds Buster Mottram in 1982, bij de laatste zestien. Zijn eindstation, want voordat er echt wonderen gebeurden zocht hij een onopvallend plaatsje in het decor van het treurspel dat zijn tennisloopbaan is. Hij verknalde tegen Guy Forget, als negende geplaatst, het matchpunt in de vierde set. Hij gooide de bal op om te serveren, maar staakte zijn actie. “Omdat er iemand niesde op de tribune en aangezien het zo stil was klonk het zo hard”, verklaarde hij. Vanaf dat ogenblik was het niks meer met hem. Forget kon gemakkelijk langzij komen. De Fransman, die absoluut niet in zijn normale spel kon komen, won de tiebreak en liep vlot door naar de kwartfinale.

Bates was trots na afloop. “Want een punt verwijderd zijn van de kwartfinale op Wimbledon gebeurt je niet elke dag.” Zo is Bates. Tevreden met de overwinning op Michael Chang (als zevende geplaatst), Javier Sanchez en Thierry Champion. Voor een speler van zijn kaliber geen slechte score.

Bates' nederlaag was een streep door de rekening van John McEnroe, met 33 jaar de oudste speler die nog van de partij is en gisteren Andrei Olhovski in drie sets (7-5, 6-3, 7-6 12-10) opzij zette. De Rus had voor McEnroe al het "vuile werk' opgeknapt door een ronde eerder hardhitter Jim Courier naar huis te sturen, want hoewel hij het niet zal toegeven was McEnroe niet opgetogen over het vooruitzicht om de nummer één van de wereld in de achtste finales tegenover zich te vinden. Hij zou er zich te veel aan ergeren. Nu treft hij Forget. Het voordeel is, vindt hij, dat het publiek zijn kant zal kiezen en dat was niet gebeurd met Bates aan de andere kant van het net.

Na zijn partij tegen Pat Cash in de tweede ronde was het nog maar de vraag of het prachtige spel van de Amerikaan niet voor een belangrijk deel toe te schrijven viel aan het soort tegenstander: Cash. Nu hij ook Wheaton en Olhovski heeft verslagen wordt er al gedacht aan een sensatie. Wanneer McEnroe de kwartfinale overleeft komt hij tegen de winnaar van de partij van Andre Agassi tegen Boris Becker of Wayne Ferreira, die gisteravond op 2-2 afbraken. Agassi had een bijna vrije dag en moest alleen oppassen dat hij niet door gillende tieners onder de voet werd gelopen. Van zijn tegenstander Saceanu had hij dat niet te vrezen. Hij versloeg hem in drie sets.

Mag de baseliner Agassi nog wel hopen op Wimbledonwinst, Ivan Lendl zal die ene trofee nooit halen. “Een prachtige atleet, maar hij komt alleen naar Wimbledon om je een hand te geven”, zei de Kroaat Goran Ivanisevic, wiens service niets te lijden heeft van het wat hogere gras. Hij slaat aces aan de lopende band, maar tegen Lendl had hij ze niet eens allemaal nodig. In de vierde set staakte de Tsjechoslowaak de strijd omdat hij last ondervond van een oude rugblessure. Aan Stefan Edberg (in vier sets - 6-3, 6-4, 6-7, 6-3 - winnaar tegen zijn landgenoot Henrik Holm) de eer een antwoord op de service te vinden.

De winnaar van die ontmoeting komt tegenover titelverdediger Michael Stich (3-6, 6-1, 6-4, 6-4 tegen Wally Masur) of Pete Sampras (6-3, 7-5, 7-6 tegen de Fransman Arnaud Boetsch, die eerder Richard Krajicek bedwong).

Bij de vrouwen begint het toernooi zoals gebruikelijk pas in de kwartfinales. Met allemaal verwachte namen, met als aantekening dat Natalia Zvereva de geplaatste Zina Garrison uitschakelde.