Opgang

Er valt echt nog wel wat te genieten in dit land, je moet er alleen erg je best voor doen. Je moet bij voorbeeld om vier uur je bed uit en dan rij je door een bleekblauwe nanacht over lege snelwegen via Utrecht richting Den Bosch, afslag Leerdam, binnendoor naar de Waaldijk, het Brakels veer.

Met zonsopgang loop je langs de rivier, nog altijd dezelfde, die gaat nooit voorbij.

De dingen nemen de kleur en de contouren aan van overdag. De eerste blauwe reiger komt op bolle vleugels over het water zeilen. De koeien zetten zich weer aan 't grazen, braaf tot aan hun ondergang. Je ruikt de dauw. Je voelt de stilte. Je hoort een schip.

Rheintank 1, Ruhrort. Van de kalkzandsteenfabriek in Vuren in de ene bocht tot de toren van Zuilichem in de volgende, bijna twintig minuten. Amigo, Dordrecht. Deo Juvante, Krimpen a/d IJssel. Harmonie, Minden. Telkens lopen de golven op de kop van de krib, zodat het daar een tijdje dreunt en spettert. Telkens glijdt het water gladgestreken verder en dan neem je je voor: nog één schip, nog één keer golven.

De hond komt overeind. Hij geeuwt en steekt zijn snuit in je oor, hij wil actie. Als je omkijkt: de kruin van de zon, dofrood op de dijk.

De rivier begint te dampen, fijne nevels zweven wuivend naar de overkant.