Giuseppe was een Siciliaanse tenor die om ...

Giuseppe was een Siciliaanse tenor die om huwelijkstrouw niet veel gaf en door zijn vrienden als een sympathieke hoerenloper werd getypeerd. Zijn echtgenote Anna, vocaal niet bijzonder begaafd, protesteerde voortdurend met schelle stem tegen zijn overspel. Maar zij bewerkstelligde daarmee geen verandering in het gedrag van Giuseppe, die op de sympathie kon rekenen van vele, dikwijls omvangrijke, operazangeressen.

Anna's verontwaardiging en Giuseppe's daarop volgende berouwvolle liefdesverklaringen behoorden tot het vaste patroon van het huwelijk. Totdat alweer vijftien jaar geleden iets gebeurde dat alle gebruikelijke regels doorbrak.

Een vriendin van het echtpaar vertelde Anna dat de in 1977 overleden sopraan Maria Callas ooit een buitengewone relatie met Giuseppe had, die meer betekende dan bij de tenor gewoon was. Callas zou de vriendin verteld hebben dat zij Giuseppe tien miljoen dollar had geboden als hij bereid was zijn Anna te verlaten.

Anna's reactie op dat verhaal was dubbelzinnig. Het maakte haar woedend dat er gepraat werd over Giuseppe en Callas en over haarzelf als bedrogene. Maar tegelijkertijd was ze ook trots dat de wereldberoemde Callas gevallen zou zijn voor haar eigen ontrouwe Giuseppe. Callas was jaloers geweest op Anna's plaats naast Giuseppe, dat streelde de ijdelheid.

Giuseppe bevestigde noch ontkende een vroegere relatie met Callas. Hij zei geërgerd dat Anna niet het recht had te wroeten in zijn geschiedenis temidden van vrouwelijke collega's bij de opera. Dat maakte Anna weer verontwaardigd, ze wierp hem naar het hoofd dat zijn vele ontrouw alle aanleiding gaf tot wantrouwen. Daarop ontstond er een ruzie zoals Giuseppe en Anna nog nooit gekend hadden. De zanger verliet ten slotte de echtelijke woning, voor goed.

Anna bleef alleen achter. Ze wilde nooit meer van een andere man weten. Tegen haar vriendinnen bleef ze jaar in jaar uit over Giuseppe en Callas praten. Over de man die haar bedrogen had. Over de beroemde zangeres die jaloers was geworden om haar man. Welke nieuwe man zou de jaloezie van zo'n beroemde concurrente kunnen opwekken?

Anna kreeg het gevoel zo'n persoonlijke relatie met Callas te hebben dat iets van de beroemdheid van de zangeres - die zij nooit ontmoet had - op haarzelf afstraalde. Vijftien jaar nadat Anna het verhaal gehoord had en zij als vroegere echtgenote van Giuseppe vrijwel vergeten was, wilde zij het muziekminnende publiek nog eens op haar bijzondere positie wijzen. Callas mijn vijandin, heette het boek dat zij publiceerde over haar positie als bedrogen echtgenote.

Een oude kennis van Giuseppe en Anna, de regisseur Franco, las het boek en noemde het in een krant beschamend: “Haar man is nooit de minnaar van Callas geweest.” Die verklaring ontketende bij Anna een woedeaanval zoals ze niet meer gekend had sinds Giuseppe het huis had verlaten. “Wat ik geschreven heb over de liefdesgeschiedenis tussen mijn man en Maria Callas is de heilige waarheid, dat zweer ik op het graf van mijn overleden dochter!” riep zij. Ze schakelde een advocaat in om Franco te dwingen zijn woorden terug te nemen.

Toen Giuseppe gevraagd werd wat hij van dit alles vond, zei hij: “Niets. Ik weet wat er gebeurd is en behoef daarvoor geen boek te lezen. Ik heb geen behoefte om over mijn privé leven te schrijven, daarvoor ben ik te terughoudend. Net zo terughoudend als Callas was trouwens.”