Beulen met witte boorden

Hoe stel je vast of een vrouwspersoon een heks is? Daar wisten ze vroeger wel raad mee? Ze gooiden je in het water, en als je bleef drijven dan was je dus heks en moest je dus dood. Maar ging je kopje onder, dan was je onschuldig, en ook al kon dan niets je meer redden, je kreeg in elk geval een christelijke begrafenis. Dat is het soort recht dat de Duitse atletiekbond en de Internationale Amateur Atletiek Federatie hebben gehanteerd bij de atletes Katrin Krabbe, Grit Breuer en Silke Möller.

De Duitse atletiekbond heeft de drie vrouwen vierenhalve maand geleden voor vier jaar geschorst omdat ze zouden hebben geknoeid bij een dopingcontrole. Een oordeel dat door de Internationale Federatie automatisch overgenomen werd. Maar dat automatisme gold plotseling niet meer toen de drie atletes in hoger beroep werden vrijgesproken omdat hun schuld niet was aangetoond en de atletiekbond grove procedurefouten had gemaakt. De schorsing in Duitsland werd onmiddellijk opgeheven maar de internationale uitsluiting bleef bestaan.

En de Duitse atletiekbond vond het best zo. Sterker, ze bepleitte zelfs bij de federatie om de internationale schorsing te handhaven. Want eigenlijk waren de atletes natuurlijk toch schuldig. En ze waren alleen maar vrijgesproken omdat die overijverige beroepscommissie veel te juridisch te werk was gegaan.

De drie atletes hadden zich met succes verdedigd tegen de schorsing door de Duitse atletiekbond. Maar ze konden zich niet verdedigen tegen het "Gesundes Volksempfinden' van hun eigen atletiekbond. Ze konden zich niet verweren tegen de hetze die de Duitse dopingexpert prof. Manfred Donike tegen hen bleef voeren. En ze konden zich niet beschermen tegen de tergende traagheid die de Internationale Federatie aan de dag legde als het erom ging hun schorsing te herzien. Hoe kun je je verdedigen tegen een straf die elke rechtsgrond mist?

De arbitragecommissie van de IAAF heeft gisteren toch het recht doen gelden. Maar het kwaad is al gedaan door de beulen met de witte boorden. Na vierenhalve maand van talmen en treiteren zijn de atletes geestelijk gebroken, zoals twee weken geleden bleek bij hun rentree op de renbaan. Ze mogen nu in Barcelona lopen, als ze zich alsnog weten te kwalificeren. Maar ze kunnen niet meer op topniveau lopen.

Dat is het kenmerk van de ware heksenjacht: ze is meedogenloos.