Nederlaag wereldkampioen "unglaublich' en "unfassbar'; Duitsland dodelijk bedroefd

BONN, 27 JUNI. “We winnen met 3-1”, riep kanselier Helmut Kohl heel jolig, gisteravond op de EG-top in Lissabon. Hij stond voor de camera's van de Duitse televisie en dacht ongetwijfeld wat heel veel Duitsers dachten. Namelijk dat de finale om het Europese voetbalkampioenschap tegen de vermoeide Denen zoiets als een formaliteit zou zijn voor de Duitse Weltmeister.

Had trainer Hans Hubert "Berti' Vogts de afgelopen dagen niet steeds gezegd dat de extra rustdag van zijn Mannschaft van grote betekenis zou zijn na de uitputtingsslag van de Denen tegen Nederland, maandag jongstleden? En hadden de media en "keizer' Franz Beckenbauer niet ook al dagenlang optimistisch voorbeschouwd? In de omgeving van het kalme ambtenarenstadje Bonn reden gistermiddag al auto's rond met een Duitse vlag op het dak. Eén zelfs alvast met het een spandoek "Duitsland wereld én Europees kampioen'.

De Duitse voetballiefhebbers zijn de afgelopen twee weken door hun media en door velerlei experts aan stevige wisselbaden blootgesteld. Wie zich de gevarieerde bespiegelingen van de vroegere trainer Max Merkel, de huidige trainer van VfB Stuttgart, Christoph Daum, en, zeg, de oud-internationals Paul Breitner en Karl-Heinz "Kalle' Rummenigge van de afgelopen veertien dagen voor de geest haalt, voelt op slag een zekere draaierigheid opkomen. Want tussen himmelhoch jauchzend en dodelijk bedroefd lagen doorgaans maar een paar dagen.

Na een matige oefencampagne was de scepsis over de kansen van Vogts' team groot. Na de eerste wedstrijd, een schamel gelijkspel op de valreep tegen het GOS, werd dat nog erger. Op 15 juni schreef de Bildzeitung, dé nationale taxateur op het stuk van de collectieve emoties, over rechtsback Stefan Reuter: Totalversager, fliegt raus! En: “Nog zo'n wedstrijd kan het Duitse elftal zich niet veroorloven”. Na de volgende wedstrijd, tegen de Schotten, kopte hetzelfde blad op 16 juni: 2-0, Klasse!, Weiter so!

Maar op 20 juni, na het met 3-1 verloren duel tegen Nederland, heette het op de voorpagina alweer: “Voor de ellende (Käse) die ons elftal tegen Holland liet zien krijgt elke speler ook nog eens 40.000 mark premie”. Omdat Duitsland dankzij de overwinning van Schotland op het GOS desondanks voor de halve finale geplaatst raakte stond er boven dat stuk: “Geef die premie maar aan de Schotten!”.

Op 22 juni, nadat Zweden in de halve finale was geklopt, volgde de kop: 3-2, Heja, Heja!, Wir im Finale! Gistermorgen kwam Bild met deze: “Sorry Denen, maar vandaag moeten wj winnen.”

De nederlaag van het “arrogante” Nederlandse elftal tegen de Denen had de afgelopen dagen tot leedvermaak in Duitse boulevardbladen geleid. Marco van Basten, de man die de strafschop miste, werd vrolijk gevierd als Trauriger Held.

Wisselbaden waren er de afgelopen twee weken in zoverre ook dat de beide grote Duitse televisienetten om beurten de wedstrijden versloegen. Op het tweede net werd de commentaar verzorgd door Marcel Reif, die een bewonderaar is van de Nederlandse Italianen en daarvan ook blijk gaf. En die minder bewondering heeft voor Duitse krachtspelers als Buchwald, Kohler en Reuter, en ook daarvan soms blijk gaf.

Die laatste drie spelers mogen zich echter juist verheugen in de waardering van het duo dat voor het eerste net, de ARD, verslag deed: Heribert - gutenabendallerseits - Fassbender en Rummenige. Een koppel trouwens dat vaak onweerstaanbaar aan Kuifjes vrienden Jansens en Jansens herinnert (“De scheidsrechter kent veel zwakke momenten, Karl-Heinz”. “Ik zou zelfs willen zeggen dat hij niet zo best fluit, Heribert”.)

Toen het doek gisteravond in de 78ste minuut definitief viel met het tweede, “alweer niet correcte”, Deense doelpunt vulden de heren elkaar aan met trefwoorden van nationale waarde. Fassbender: Unglaublich. Rummenige: Unfassbar.