Israelische dansgroep steunt en schreeuwt

Gezelschap: Batsheva Dance Company. Produktie: Mabul. Choreografie: Ohad Naharin. Muziek: Vivaldi, Zorn, Pärt, Livingston & Evans Ray, en Orff. Kostuums: Rakefet Levy. Licht: Bambi. Gezien: 26/6 Stadsschouwburg Amsterdam.

AMSTERDAM, 27 JUNI. Uit het ovationele, gescandeerde applaus dat de Batsheva Dance Company na de 75 minuten durende produktie Mabul ten deel viel, bleek overduidelijk dat het Israelische gezelschap en zijn artistiek leider/choreograaf Ohad Naharin het talrijk toegestroomde Holland-Festivalpubliek regelrecht in het hart getroffen heeft.

De heterogeen samengestelde groep danste met gedrevenheid, kunde, expressie en meeslepende vitaliteit. De choreografieën zijn uitermate belangwekkend door de eigenzinnige visie die er uit spreekt en door de sterk theatrale vormgeving, onmiskenbaar voortkomend uit een innerlijke noodzaak. Wat zich in Mabul afspeelt is nauwelijks in kort bestek te vatten. Naharin zegt er zelf over: “Je kunt dit werk vergelijken met een meter rivierbedding waarop ontelbare dingen gebeuren. Verschillende krachten zijn er in het spel. Niet alleen zwaartekracht, ook zijwaartse en opwaartse krachten. Daar laat ik me door overweldigen of ik bied weerstand. Dat is dan mijn keuze.” Mabul gaat dus gewoon over het leven. Over de kracht, weerloosheid, inventiviteit en inertie in de mens. Zijn individualiteit, zijn behoefte aan saamhorigheid, zijn gekte, zijn redelijkheid, zijn hardheid en tederheid.

Naharin roept door beweging en beelden vragen op zonder ze te beantwoorden en gebruikt daarvoor een rijke variatie aan middelen. Steeds terugkerende cirkels en rijen benadrukken saamhorigheid. De zich daaruit losmakende personen eenzaamheid. Simpele looppassen worden afgewisseld met complexe bewegingsfrases, felle uitbarstingen met verstilde acties. Er wordt geschreeuwd en harmonieus gezongen. Er wordt gemanipuleerd en gesteund, gestreden en verzoend. En dat alles gaat naadloos en vanzelfsprekend in elkaar over. Lichtontwerper Bambi doet wonderen en creëert intimiteit in oneindig schijnende ruimtes en laat zien dat de Stadsschouwburg geenszins de beperking hoeft te hebben van een negentiende-eeuwse bonbondoos.

Een indrukwekkende voorstelling waarin de Nederlandse ex-Introdans-danser Peter Rombouts een opmerkelijke rol vervult. Hij is niet alleen een voortreffelijke danser, maar manifesteert zich tevens als een fraai zingende countertenor en weet die beide talenten uitstekend te combineren. Het te korte bezoek van de Batsheva Company doet naar meer verlangen.