De borstenhersteller

Ik maak nooit iets mee. Maar een tijdje geleden wel. Want toen zag ik zomaar twee blote borsten op televisie, op een zaterdag, tegen het eind van de middag.

Ze waren midden in beeld en ze behoorden toe aan een meisje in een rood operatiekamerjasje. Ze had haar jasje opengedaan en keek nu met ontbloot bovenlichaam recht in de camera. Links van haar stond een man die met een dikke zwarte viltstift eerst op haar ene, toen op haar andere borst begon te tekenen. Rondjes, boogjes en streepjes. Hij kneep er ook in en wreef erover en probeerde de zaak met zijn handen te vervormen, alsof hij deeg aan het kneden was. En hij praatte er druk bij, als een weerman die op een weerkaart hoge- en lagedrukgebieden tekent en aanwijst en intussen vertelt hoe warm het de komende dagen gaat worden. Rechts in beeld stond de presentatrice van het programma en ook zij was druk aan het rebbelen en gebaren en vond het machtig interessant wat de man daar deed. Af en toe keek zij ook naar ons en legde het allemaal nog eens haarfijn uit. Maar ik kon er geen woord van verstaan, want ze spraken allebei Italiaans.

Wat was hier gaande? Het leek wel een soort AVRO's Service Salon, maar welke service werd ons hier geboden? Het enige wat ik ervan begreep was dat die viespeuk links professore van beroep was. En professore is Italiaans voor professor. Dus het zal wel iets met wetenschap van doen hebben gehad. Hij zal wel hebben uitgelegd dat er wetenschappelijk gezien niets van deze borsten deugde en dat er met een sneetje hier en een ingreepje daar iets veel mooiers van te maken viel. En wij konden thuis dan wel denken dat er niks mis was met wat wij zagen - zo'n echte professor in de boezemkunde, zo'n gediplomeerde borstenhersteller dacht daar natuurlijk heel anders over.

Het meisje liet het allemaal gelaten over zich heen komen. Zij bleef ons een beetje droef en deemoedig aankijken, met een flauwe glimlach om haar lippen, terwijl de professor met zijn dikke Edding 3000 driftig doorging met schetsjes maken. Op een zeker moment was het kunstwerk dan toch af. De verbouwingsplannen lagen als het ware klaar op tafel en er viel niets meer aan te verbeteren. Het meisje mocht haar ziekenhuishesje weer dichtknopen. Het publiek applaudiseerde en we zagen haar gedwee plaatsnemen in een stoel op een studio-eiland, naast een ander meisje dat al aan de beurt was geweest en vermoedelijk ook al zo'n mooie renovatietekening onder haar hesje had. De presentatrice had intussen alweer een andere kandidate in beeld getrokken en was met de professor in een druk gesprek verwikkeld geraakt over de vraag hoe dit geval nu het best opgeknapt kon worden.

Het was een wonderlijk gedoe. Iedereen deed alsof het heel gewoon was, maar dat was het natuurlijk niet, dat geteken op blote borsten. De ene keer noemen ze het wetenschap, maar de andere keer viezigheid. Als je bloot op straat loopt krijg je een bekeuring, maar als je met een zwembroek aan over het naaktstrand wandelt ben je een gluurder. Ingewikkeld allemaal.

En nu nog even een gedicht. Het is van K. Schippers en het heet "De invloed van kinderen en het verkeer op de leeftijd van schooljuffrouwen'. Dus het lijkt wel wetenschap. Maar misschien is het ook wel viezigheid. Het ligt er maar net aan hoe je ernaar kijkt:

Mooie schooljuffrouwen van

een jaar of 22, uit de eerste

klas, lijken altijd 27 door

al die kinderen om hen heen.

En 17 als je ze ineens op de fiets

voor het stoplicht ziet wachten.

GUUS MIDDAG