Pleistoceen-grens

Er dreigt misverstand over de ondergrens van het Pleistoceen, de grens tussen Plioceen en Pleistoceen dus.

Dr. J. W. F. Reumer meent dat op het Internationale Geologische Congres in Londen (1948) is afgesproken dat die grens ligt bij ""de eerste indicatie van klimaatverslechtering'' (brief, 11 juni). Dat is niet juist. De in Londen gemaakte afspraak heeft betrekking op een nauwkeurig aangegeven niveau in een bepaald profiel in het Arnodal in Italië. De keuze was gegrond op de verschijning van "koude soorten' in de fauna van de Middellandse Zee. Dit was dus wel een argument, maar geen bestanddeel van de definitie. Om praktische redenen is in 1984 een nieuw typeprofiel aangewezen bij Crotone in Calabrië (Italië). De positie van de grens was daarbij niet in het geding.

Sinds 1948 heeft onderzoek aangetoond dat er oudere symptomen van een afkoeling in het klimaat optreden, 2,4 miljoen jaar geleden en onlangs ook 5 miljoen jaar geleden. De overeengekomen grens wordt daardoor niet aangetast. De laatste ligt vlak boven het Olduvai-subchron van de magnetische schaal, radiometrische ouderdom 1,8 miljoen jaar. Dit is de grens, niet een grens. De heer George Beekman is in Utrecht goed ingelicht.

Het is jammer dat die grens nog niet algemeen aanvaard wordt. Verschil van opvatting over grenzen leidt altijd tot moeilijkheden. Om die te vermijden moet men soms een persoonlijke voorkeur opzij zetten.