Parlementariërs

De Euro-parlementariërs Van Dijk, Bertens en Verhagen verzetten zich in NRC Handelsblad van 20 junie tegen het onder meer door premier Lubbers geopperde idee van het dubbel-mandaat, de mogelijkheid voor parlementariërs om zowel lid te zijn van een nationaal parlement als van het Europese parlement.

De argumentatie van Van Dijk c.s. tegen het dubbelmandaat komt me nogal mager voor.

Is het niet meer dan schrikbarend dat ze ruiterlijk toegeven dat “niet alle 518 leden in het EP zonder problemen overweg kunnen met procedures ... en niet altijd feilloos weten op welke beleidsterreinen ze wel of geen invloed hebben”!? In ieder geval niet op de meer dan trieste situatie in het voormalige Joegoslavië. Wellicht was het debat in Straatsburg levendig, maar wat koopt de bevolking in de betrokken gebieden daarvoor?

Het is juist dat de stukken in negen talen verschijnen, maar onze geachte vertegenwoordigers zullen die toch alleen maar in hun moedertaal lezen? Of hooguit van tijd tot tijd met een versie in een andere taal vergelijken?

Waarover het in de discussie (over het dubbelmandaat) moet gaan, is de vraag hoe wij betere relaties tussen Den Haag en Brussel kunnen scheppen met name waar het de politieke legitimatie van de besluitvorming op communautair niveau betreft. Het uitoefenen van een dubbelmandaat zal hoge eisen aan de betrokkenen stellen, en vooral fysiek zeer zwaar zijn. Maar dat mag een goed beargumenteerd debat over de kwestie niet in de weg staan.