Alleenstaande furie

The Hand that Rocks the Cradle. Regie: Curtis Hanson. Met: Rebecca De Mornay, Annabella Sciorra, Matt McCoy, Ernie Hudson. In: 40 theaters.

Nagenoeg elk thriller-effect is gebaseerd op het feit dat de toeschouwer meer weet dan het potentiële slachtoffer. Wij hebben het mes gezien en weten wat de meteropnemer van plan is, de oppas die de deur opent niet. Dat een film die zo voorspelbaar en mechanisch bijna twee uur lang uitsluitend dit stramien volgt als The Hand that Rocks the Cradle toch een verrassende hit werd in Amerika, vraagt om andere, niet-filmische verklaringen.

Het zal wel iets te maken hebben met de schuldgevoelens van werkende of om andere redenen hun kroost verwaarlozende moeders. De schurk in de film van Curtis Hanson (eerder regisseur van het rammelende, maar oneindig veel inventiever The Bedroom Window) is immers een kindermeisje (de kille schoonheid Rebecca De Mornay). Uit wraak terroriseert deze weduwe van een door de jonge moeder (Annabella Sciorra) tot zelfmoord gedreven vrouwenarts, die ook nog eens van schrik haar eigen baby en baarmoeder verloor, van binnenuit het gelukkige doorsneegezinnetje. Als een omgekeerde koekoek broedt De Mornay op andermans eieren, voedt stiekem de baby haar eigen moedermelk, eigent zich het andere kind toe, zaait tweedracht tussen de echtelieden en verleidt bijna de heer des huizes. Een vriendin had nog zo gewaarschuwd: “Geef nooit een aantrekkelijke vrouw een machtspositie in je huis”.

De enige misdaad van Sciorra is dat ze ooit een gynaecoloog die zijn handen niet thuis kon houden voor de tuchtraad heeft gesleept. Verder is het een schat, een en al begrip en sympathie, liefde voor planten èn genereus voor haar zwarte, achterlijke tuinman, die ook al het slachtoffer wordt van De Mornay's intriges.

De door een onderafdeling van het Disney-concern geproduceerde huis-tuin-en-keuken-thriller gaat voor Europese begrippen wel ver in het idealiseren van het volstrekt smetteloze gezinsleven. Zo zwart als de ziel is van De Mornay, zo aardig, evenwichtig en gewoon zijn haar slachtoffers. Je zou denken dat na Fatal Attraction (de vergelijking dringt zich op) en vooral Scorsese remake van Cape Fear die eenvoudige tegenstelling tussen goed en kwaad, onschuldig leuk gezinnetje en gewetenloze indringer, aan geloofwaardigheid heeft ingeboet. Maar kennelijk appelleert The Hand that Rocks the Cradle aan nog basaler instincten in de Amerikaanse gezinsmythologie. Als het gaat om het verdedigen van huis en haard tegen de koele berekening van een verbeten alleenstaande furie (De Mornay is gekleed en gekapt als een yuppie uit de jaren tachtig, een moderne vampier), dan wordt zelfs de paternalistische betutteling van een achterlijke, dus nobele zwarte bediende door de vingers gezien.