Mengelberg in muzikale en theatrale improvisaties

Voorstelling: Vluchtige Beren, een ICP productie met Dik Boutkan, Joost Sickenga en Carly Wijs (acteurs) en een sextet o.l.v. Misha Mengelberg. Muziek: Misha Mengelberg. Teksten: Joost Sickenga en Misha Mengelberg.

Gezien: 19/6 Felix Meritis, Amsterdam

Herhaling: 21/6 Felix Meritis (15.00 uur), 22/6 Oerol Festival, Terschelling

"Je moet duidelijker praten' zegt Joost Sickenga tegen Dik Boutkan zo'n tien minuten na de pauze. Het publiek zou de acteur luidkeels bij kunnen vallen, maar laat het wijselijk na. Niet alleen omdat overduidelijk is dat de pot de ketel iets verwijt, maar vooral omdat het de moeite niet waard is. Wie zou alles van gesneden casinobrood of aangebakken ("gecremeerde') macaroni willen weten ? De derde reden om te zwijgen is de wetenschap dat Misha Mengelberg het blijkens een interview in de Volkskrant nu eenmaal zo wil: "en als je de tekst dan zo onbenullig maakt dat het niemand wat uitmaakt welke kant het verhaal opgaat dan is de acteur (-) vrij om uit het stuk te stappen en elke improvisatie te doen waar hij maar zin in heeft'. In Vluchtige Beren, met als ondertitel "enige taferelen in een tot verzelfstandiging neigend muzikaal decor' wordt gemproviseerd, zowel door de drie acteurs van wie alleen Carly Wijs goed verstaanbaar was, als door de musici. Waarbij het vooral niet ging over waar te verwachten was dat het over zou gaan: vluchtige beren dus.

Andere dieren komen wel aan de orde. Op het affiche staat een His Masters Voicehondje met een penis van komkommer-formaat. In zijn introductie meldt Mengelberg dat hij het over eekhoorns en paarden zou kunnen gaan, maar dat "geen paarden' als onderwerp minstens zo interesssant is. En tegen het eind van de voorstelling wordt de mening verkondigd dat "kalveren geen enkel gevoel voor ritme hebben'. Tussen deze beestachtigheden worden er zowel op poetisch, muzikaal als theatraal gebied harde noten gekraakt. De maan die op een man valt, gezien door een achteruitkijkspiegel (enorme dreun van slagwerker Han Bennink), een visuele variant van de song Autumn Leaves, met Boutkan in de rol van de beest-schilder (Karel Appel, Jan Cremer, roept u maar) en een klarinettist die treffend een gillend varken weet te imiteren. melodisch voortdurend varierend. 'Onze klokken zijn rond, zo rond als wij dwalen' declameert een van de acteurs. Dat beren kunnen dansen en kunnen bidden weet iedereen. Wie wil zien hoe zij zichzelf onzichtbaar maken, spoede zich naar Felix Meritis op de Keizersgracht. Om de hoek van de Berenstraat.