Guns N' Roses: veel geschreeuw, weinig wol en geen fotografen

Concert: Guns N' Roses. Gehoord: 23/6 Feyenoordstadion, Rotterdam. Herhaling: 24/6 Festivalterrein, Werchter (B).

De arrogantie van de Amerikaanse rockgroep Guns N' Roses kent geen grenzen. Het omstreden gezelschap uit Los Angeles liet de 45.000 fans in De Kuip gisteren meer dan anderhalf uur wachten, omdat zanger Axl Rose niet zonder omstandige medische begeleiding kon worden klaargestoomd voor het langverwachte optreden. “Axl is ziek”, sprak een handlanger de ongedurige menigte toe, alsof daarmee goed kon worden gepraat dat de groep pas geruime tijd na het voorprogramma van Soundgarden en Faith No More in het stadion arriveerde.

Ondertussen gingen de aanwezige popfotografen in staking, uit protest tegen de abominabele werkomstandigheden die hen in het vooruitzicht werden gesteld. Guns N' Roses duldt alleen een zelf aangestelde fotograaf voor het podium, terwijl de Nederlandse fotojournalisten een plaats op grote afstand toebedeeld kregen. De fotografen besloten onder de gegeven voorwaarden geen foto's te maken. De hele entourage leek er op ingesteld, om in zo kort mogelijke tijd en met zo weinig mogelijk inspanning de gage binnen te slepen.

Na het enorm succesvolle debuutalbum Appetite for destruction uit 1987, wees ook de vorig jaar verschenen opvolger Use your illusion op een doortrapte verkooptactiek. Hoewel er strikt genomen maar enkele goede nummers op staan, werden die met een overmaat aan minderwaardig restmateriaal over twee platen verdeeld om de fans zoveel mogelijk geld uit de zak te kloppen. Guns N' Roses werd binnen korte tijd wereldberoemd met pakkende hardrock-meezingers als Sweet child o' mine en Paradise City, waarna de groepsleden verstrengeld raakten in onderlinge perikelen en problemen met drugs en alcohol. Na enkele bezettingswijzigingen lijkt het tij gekeerd, maar met het componeren van nieuwe liedjes wil het niet vlotten. Voor recente singles moest beroep worden gedaan op nummers van anderen, zoals het James Bond-deuntje Live and let die van Paul McCartney.

Op de beste momenten is Guns N' Roses een energieke hardrockband met een opzwepend punkelement, die zich van andere onderscheidt door het robuuste gitaarspel van Saul "Slash' Hudson en het gekrijs van een gillende keukenmeid dat Axl Rose op zijn meest geïnspireerde momenten voortbrengt. Toen Rose na lang wachten eindelijk het fraai belichte podium betrad, had hij voldoende energie verzameld om enkele kinderachtige tirades af te steken. “We willen jullie een goede show laten zien”, sprak hij ten overvloede tot het publiek dat daar flink voor betaald had. “Vandaar dat ik zo lang bij de dokter heb gezeten. Als de Hollandse politie zo meteen de stroom afsluit omdat we hun tijdslimiet overschrijden, dan moeten jullie doen wat er in je opkomt. Zo lang je elkaar maar niet bezeert.” Het klonk stoer, maar daarmee waren de vele duizenden concertgangers die door het oponthoud hun trein misten, niet geholpen.

Volksmenner Axl Rose was beklagenswaardig slecht bij stem, zodat de rest van de groep tijd moest rekken met oeverloze blues-improvisaties, een drumsolo en een beschamend slechte poging van de nieuwe gitarist Gilby Clarke om Wild Horses van de Rolling Stones tot een goed einde te brengen. Diezelfde Stones stonden model voor de truc met de metershoge opblaaspoppen aan weerszijden van het podium, als afleidingsmanoeuvre voor de gemakzucht waarmee Rose zijn Welcome to the jungle afraffelde. Geluidsproblemen droegen bij aan een onevenwichtige show, die door de hoge herkenbaarheidsgraad van hits als You could be mine en Bob Dylans kampvuurklassieker Knocking on heaven's door het stadion niettemin aan het stampen, schudden en schreeuwen bracht. Voor de overmaat aan sentimentele ballades zette de in een krap wielrenbroekje gehesen Rose zich achter de piano, waar hij er als het boosaardige neefje van Elton John op los pingelde.

Nadat Guns N' Roses zich een reputatie had opgebouwd als de meest ordinaire, rebelse en opwindende rockgroep ter wereld, was het een verrassing te moeten constateren hoeveel saaie momenten deze muzikaal onderontwikkelde circusvertoning opleverde. Axl Rose schreeuwde hard, met veel schuttingwoorden en opruiende kreten, maar het had bedroevend weinig zeggingskracht.