Trainer Nuñez verwijst Schultz door naar mentale hulpverlener

LONDEN, 23 JUNI. De weg naar de top tien van de wereld loopt voor Brenda Schultz via de praktijkingang van de sportpsycho loog. Zo althans ziet haar Chileense trainer Juan Nuñez de route voor zich. Gisteren, nadat ze op Wimbledon al in de eerste ronde kansloos van de Française Nathalie Tauziat had verloren (6-4 6-0), verwees hij haar door naar een mentale hulpverlener. “Ze moet het doen, anders zet ze drie stappen terug.”

“Hij zal wel gelijk hebben”, reageerde Schultz. Ze kon weinig anders dan deemoedig het hoofd buigen voor elke raadgeving die haar werd gedaan. Hoe vaak had ze voorafgaande aan Wimbledon niet geroepen dat ze er heen ging om te winnen. Dat ze daartoe in staat moest worden geacht. De recente winst van het grastoernooi in Birmingham sterkte de nummer 27 van de wereld in die opvatting. Maar jezelf in het openbaar grote doelen stellen houdt, hoe moedig het ook is, het risico van een afgang in. Het publiek is meedogenloos.

Net als Nuñez. De voormalige trainer van Arantxa Sanchez vindt dat de 22-jarige Schultz zichzelf onder een te grote druk zet. Dat leidt tot twijfels, waardoor ze van de ene op de andere dag een verandering in haar spel aanbrengt en dan weer wanhoopt als het niet lukt. Ze is onder zijn hoede veelzijdiger geworden, maar als haar sterkste wapen - de hardste service van alle vrouwen in het circuit - hapert, durft ze nog niet te vertrouwen op haar verbeterde andere kwaliteiten, vindt hij.

In Eastbourne, het toernooi dat volgde op haar succes in Birmingham, ging het vorige week in de eerste partij al mis toen ze serveerde voor de wedstrijd bij de stand van 6-4, 6-5. Ze verloor op tie-break de tweede set en daarna de derde tegen de Amerikaanse Patty Fendick. “Ineens kwam het terug. Zenuwen. M'n racket voelt anders aan in mijn hand. Ik kan het niet controleren”, legde ze uit. Tegen de voor Wimbledon als veertiende geplaatste Tauziat, twee boze ogen en een ontevreden mondje, kreeg ze het weer. Terwijl ze had gelachen om de suggestie dat het een zware loting zou zijn en dat ze een harde dobber zou krijgen in de kwartfinale met Monica Seles tegenover zich.

Dat het “tussen de oren” zit vindt ze moeilijk te geloven. Haar gang naar de Amerikaanse sportpsycholoog Jim Loehr in januari na de open Australische kampioenschappen was al een persoonlijke overwinning. “Want eerst dacht ik dat ik gek, gestoord was, omdat ik zo'n man bezocht. Maar er blijken er meer naar de psycholoog te gaan. Mensen zoals Courier en Sabatini. En die zijn ook niet gek.” Vijf dagen was ze er, en ze had het idee dat de “trucjes” die hij haar had geleerd om met die nervositeit op de baan om te gaan voldoende waren. Nu wil ze weer terug. “Misschien heeft hij nog wat nieuwe trucs voor mij.”

Jan Siemerink is eveneens zoekende, al denkt hij met trainer Frits Don de oplossing voor zijn terugval te hebben gevonden. Alleen is de tijd te kort om nu al resultaat van de samenwerking te zien. Hij verloor van de Australiër Mark Woodforde: 6-3 6-2 3-6 7-5. Michiel Schapers strandde ook al in de eerste ronde. Tegen de Zwitser Jakob Hlasek had hij weinig in te brengen: 6-4 6-3 6-2. Alleen Manon Bollegraf kwam een ronde verder. Ten koste van een Nederlandse: Claire Wegink, via de kwalificaties tot het hoofdtoernooi doorgedrongen. Daarin had ze niets te zoeken: 6-1 6-2.