Bezorgdheid op Wimbledon: steeds meer sets worden via aces gewonnen; Boven Church Road hangt een spookbeeld

LONDEN, 23 JUNI. Het bastion van tennistradities maakt spannende tijden door. Wimbledon heeft in de loop der tijden alle stormen van vernieuwing het hoofd weten te bieden en is slechts hier een daar een inch opgeschoven in de richting van de moderne tijd. Maar gisteren op de openingsdag van de 106de aflevering van de All England Championships moeten de hoeders van het instituut zich bezorgd hebben afgevraagd of straks twee weken toptennis geen onaanvaardbaar kleine hoeveelheid amusementswaarde blijkt te hebben opgeleverd. Het spookbeeld van de vrijwel uitsluitend op aces gewonnen set hangt boven Church Road en de vrees is dat alleen een breuk met heilige reglementen daar een antwoord op kan geven.

De bezorgdheid over tennis als kijkspel dateert niet van deze maand. En elk jaar rondom Wimbledon bereikt het een hoogtepunt. Want de bal krijgt op gras meer snelheid en stuit minder hoog op waardoor retourneren lastiger is. De wereldwijde televisie-uitzendingen en de kaartjeshonger bij het publiek logenstraffen vooralsnog berichten over een afnemende belangstelling. Misschien wil de tennistoeschouwer juist wel die haarscherpe, keiharde service zien waarop geen menselijk wezen met een racket het antwoord kan geven en heeft niemand behoefte aan kunstgrepen die de servicekanonnen het zwijgen moeten opleggen en de rally in ere herstellen. Wellicht moet het tennis geduldig wachten op de speler die het antwoord heeft ontwikkeld op dat geweld, hoe onmogelijk dat nu ook lijkt.

“We zullen vooral het spel van de mannen aandachtig bekijken”, liet Chris Gorringe, de directeur van de All England Club al eens weten, “maar er is geen aanwijzing dat het publiek genoeg heeft van de wijze waarop de mannen spelen. Daarom is het niet meer dan iets om in de gaten te houden.” Eerder dit jaar sprak een technische official van de International Tennis Federation ITF zijn voorkeur uit voor het herinvoeren van de in 1959 afgeschafte regel dat een speler bij de opslag één voet aan de grond moet houden. Volgende maand zal de ITF andere voorstellen bespreken, zoals verkleining van het serveervak of verhoging van het net. Gezien de altijd gespannen verhouding tussen federatie en spelersvakbond ATP zal de beslissende stem wel bij de acteurs liggen en die zijn minder unaniem.

“Misschien moet Wimbledon, dat traditioneelste toernooi, opnieuw het voortouw van de verandering nemen”, opperde de Engelse krant The Independent aan de vooravond van de eerste slagenwisselingen in de tennisburcht. Het "opnieuw' hield verband met de voor Engelse begrippen ingrijpende wijzigingen van dit jaar. Want in het decor van mosgroen en zacht paars is het heilige gras evenmin weg te denken als de aardbeien met room (“voor dezelfde prijs als vorig jaar: 1.65 Pond Sterling voor een bakje van ten minste tien stuks”, werd in een officieel communiqué gemeld), is wel wat aan het veranderen. Zaterdag zijn er tweeduizend kaarten voor het Centre Court in de vrije verkoop: wie het eerst komt... "Georganiseerde spontaniteit' wordt het genoemd, omdat die stunt volgt op de Middle Sunday van vorig jaar. Toen werd door het slechte weer (gisteren werden evenveel partijen afgewerkt als twaalf maanden geleden in viereneenhalve dag) voor het eerst in de geschiedenis op de eerste zondag gespeeld en nam luidruchtig, niet-tennis publiek massaal bezit van de tribunes.

Verder is er dit jaar een Radio Wimbledon op de FM te beluisteren: een eigen zender zonder muziek, sponsors of reclame met uitsluitend wedstrijdverslagen. En is het een toernooi zonder Dan Maskell, de BBC-televisiecommentator die de Voice of Wimbledon werd genoemd, en al 62 jaar bij het toernooi betrokken is. Van ballenjongen en speler tot verslaggever. Dat laatste vanaf 1949 en sindsdien heeft hij geen dag gemist. Hij begeleidde de partijen met korte zinnetjes als “Oh dear, this is most unfortunate” en zijn eeuwige “Oh I say”. Voor sommigen veilig vertrouwd, maar steeds vaker werd over de 84-jarige reporter gemeld dat hij zó weinig informatie gaf dat de BBC het beste de mededeling in beeld kon brengen: “Wij verontschuldigen ons voor het tijdelijk wegvallen van het geluid.”

Maskell was onderdeel van Wimbledon. Hij vertegenwoordigde het gevoel, de traditie, de regels. Toen Michael Stich vorig jaar de finale had gewonnen sprak hij de nieuwe kampioen in de kleedkamer toe met de woorden: “Jongeman, je hebt - als je je behoorlijk gedraagt - nu iets gewonnen dat met geen geld ter wereld te koop is. Het lidmaatschap van de All England Lawn Tennis and Croquet Club.” Verbouwereerd zag hij hoe de jonge Duitser ongeïnteresseerd de schouwers ophaalde. Omdat hij zich de grootsheid van dit eigendom nog niet gewaar was, meende Maskel vergoelijkend. Omdat de huidige generatie zo'n privilege niet meer als een groot goed beschouwen, denken anderen.

Stich is nu kandidaat om zijn titel te prolongeren. Hij speelde sterk in de voorbereiding en won met overmacht het toernooi in Rosmalen, waar andere favorieten als Boris Becker en Stephan Edberg het minder goed verging. Op de eerste dag echter kwam geen van de geplaatste spelers bij de mannen of de vrouwen in de problemen.

Foto: Titelverdediger Michael Stich won overtuigend zijn eerste partij op Wimbledon'92. De Italiaan Pescosolidos was kansloos. (Foto EPA)