After-shave

Voor ik van huis ga, belt Annemarie nog even om het belang van een verrekijker en warme kleren te benadrukken. En vooral geen after-shave.

Annemarie Steeman. Op een bospad in de buurt van Uden hurkt ze neer bij een eindje sigaret. Uitwerpsel van een specht. Ze breekt het open en bekijkt de samengeperste resten van insekten. Waarschijnlijk zwarte specht. Ze is gespecialiseerd in dat wat achterblijft, een gedecideerd spoorzoekster.

Het plukje haar, verderop aangetroffen aan prikkeldraad, is afkomstig van een das. Scheerkwasthaar wordt het in de literatuur genoemd en dat heeft de literatuur goed gezien.

Het gaat de das niet slecht in deze streek. Weinig autowegen tussen het bos waar ze wonen en de akkers waar ze fourageren. Zodoende een zekere toename van het aantal burchten. Op de burcht waar we heengaan zitten er drie: een beertje met twee wijfjes. Wat eraan ontbreekt zijn jongen. Die waren er voor het laatst in '89, zes stuks, spelend als jonge honden. Annemarie: “En ik kan echt geen reden bedenken waarom gezonde dassen niet elk jaar jongen zouden hebben.”

Over onze kansen voor vanavond: “Ze komen pas laat naar buiten. Dat is op het ogenblik overal zo, ze komen vaak pas als 't al donker is, veel later dan in andere jaren, heel gek.”

Geen after-shave in verband met het reukvermogen van de das. Mannen met Denim maken bij dassen geen schijn van kans.