Huilheuvel

Een door-en-door Hollandse eend met elf dito kuikens. Ze maken gretig gebruik van het nieuwe wolvenverblijf in Blijdorp, dat er verder toch behoorlijk Spaans uitziet. Er stroomt wat water door een met rotsblokken en dode bomen bezaaide vallei.

Twee wolven voorlopig, Doerak en Rosa, ooit als pup in de vrije natuur "gevonden', kleiner en eleganter dan je van wolven gewend bent. Ze hebben de ruimte. Er kan een half uur voorbijgaan zonder dat je een wolf te zien krijgt, maar laten we wel zijn, dat kan in Spanje ook.

Centraal in deze Pyreneeën-illusie verheft zich een steile rotspartij, de huilheuvel. Daar heb ik gestaan. Ik stelde me voor hoe het is om daar als wolf te staan, je koesterend in de avondzon, je vermeiend in het totale overzicht van je territorium, je verbazend over de geur van leeuw en poema, nandoe en wapiti.

Na dit (geautoriseerde) verblijf in het wolvenverblijf, voegde ik me weer bij de gewone mensen. Of het niet eng was, vroeg iemand, bij die wolven. Nee, het zou eng zijn als er moed voor nodig was en er zou moed voor nodig zijn als je dacht dat wolven gevaarlijk waren, maar dat denk ik niet.

Op enkele meters ging een wolvin voorbij. Ze bekeek me vluchtig met haar eskimo-oog. Nooit heb ik een blik gezien die zozeer twéé dingen duidelijk maakte: 1. ze had me heus wel in de gaten en 2. ik was volledig lucht voor haar.