Platini: "Spelers bang geworden'

MALMÖ, 18 JUNI. Meer nog dan de Franse ploeg werd gisteravond Michel Platini uitgeschakeld. De grootste voetballer aller tijden, zo wordt hij in eigen land genoemd, en ook als coach leek hij zijn weg te vinden. Maar hij verdwaalde bij het Europees kampioenschap. Het waren de Deense vrijbuiters die hem gisteravond met 2-1 in zijn hemd zetten. Spelers met, op een uitzondering na, beperkte technische kwaliteiten die eigenlijk op vakantie hadden willen zijn, maar nu ineens met verve halve-finalist zijn geworden.

Henrik Larsen en ex-Feyenoorder Lars Elstrup, die Frankrijk met doelpunten op de nare feiten drukten, lieten gisteren hun vriendinnen weten dat zij respectievelijk vrijdag en maandag echt niet de voorgenomen reizen naar Griekenland en Californië kunnen ondernemen. Met de complimenten van Platini behoren zij tot hun eigen verrassing tot de beste vier van Europa. De vervangers van Joegoslavië krijgen schik in hun rol.

Een bevlieging van Papin had hun vijftien minuten na rust bijna toch nog vrijaf gegeven maar Frankrijk en de zuinige spits, die zich verder slechts onderscheidde via een kaakstoot aan zijn bewaker Christofte, hadden niet voldoende aan die ene treffer.

Michel Platini noemt zijn spelers onervaren, neemt ze niets kwalijk en wil met hen verder naar de eindronde van het wereldkampioenschap in 1994. “De spelers zijn”, zei hij na de uitschakeling, “bang geworden tijdens het toernooi hier, ik kan ze dat niet verwijten. In de kwalificatiewedstrijden waren we goed. Dat gebeurde onder omstandigheden die zij kenden. De toernooivorm zoals hier is nieuw voor mijn spelers.”

“Ja, Amoros kent de gang van zaken en Fernandez, die ik daarom ook inbracht in de tweede helft. Wat door buitenstaanders altijd wordt vergeten, is het psychologische aspect. Ineens wordt een pass minder en mist een schot alle richting. Dan verdwijnt het vertrouwen. Als coach ben je machteloos. Ik geef een opdracht met veel vrijheden voor de spelers, maar hoe voorkom je verkrampt voetbal? Zo'n laatste wedstrijd heeft dan bovendien nog een geweldige emotionele lading. Prachtig voor het publiek natuurlijk, maar als speler moet je het aankunnen”.

Platini wilde zich na afloop niet uitlaten over de gang van zaken tijdens de wedstrijd. Hij omzeilde de vraag waarom de Fransen zo overdonderd werden in de beginfase. Larsen scoorde in de achtste minuut. Verwoestend hard haalde hij uit maar hij genoot een immense ruimte. Dat was niet het enige moment waaruit bleek dat de Fransen zich kennelijk niet met de opstelling van de tegenpartij hadden beziggehouden.

De smaakmaker van het Franse voetbal uit de eerste helft van de jaren tachtig reageerde evenmin op opmerkingen over de lange pass die elf minuten voor tijd zijn achterhoede in wanorde aantrof. Boli stond vertwijfeld alleen in het centrum bij een spits die niet meer te houden viel toen twee mensen aan de zijkant vrolijk vrijkwamen. Elstrup, de wisselspeler die net vier minuten meedeed, sloeg toe uit de voorzet. Boli verdedigde in zijn eentje en was kansloos. Platini, de Europese voetballer van het jaar in 1983, '84 en '85, die de "haantjes' zelf tot het schoonste voetbal had gebracht, zweeg over die fase. Hij zei slechts de teleurstelling met zijn spelers te willen delen.

De Franse ploeg miste de eindronde om het Europees kampioenschap in 1988. Het inhuren van Platini, toen de eerste wedstrijden in de vooronden voor het wereldkampioenschap 1990 sombere tijden lieten voortduren, gaf geen direct soelaas. Frankrijk ontbrak ook bij het WK in Italië. Platini noemde zich een ploeggenoot onder de spelers toen hij de voorronden om het Europees kampioenschap zonder nederlagen doorkwam. Veel tijd aan ontwikkelingen bij de tegenpartijen besteedt hij niet. Hij noemt dat werk voor zijn assistenten. Wat hij wil, is vertrouwen in de eigen capaciteit. Hij had verwachtingen gewekt, maar frivool, speels voetbal zoals hij met de Europese kampioensploeg van 1984 had gespeeld, met negen doelpunten uit vijf wedstrijden van de vedette zelf, bleef uit. Het Franse voetbal smaakte in Zweden bitter en de reputatie van Platini kreeg een knauw.

De Denen, met hun nederlaag tegen Zweden en hun bloedeloze wedstrijd tegen de ook al teleurstellende Engelsen, grepen naar het enige wapen dat een kansloze nog rest, strijdlust. Daarmee overdonderden zij de Fransen. Zij kregen in de slotfase bovendien ruimte voor hun spaarzaam gehanteerde gevaarlijkste wapen: de lange trap over grote afstand naar de snelle spits.