Bloemen

Die Lennart Johansson lijkt me een erg aardige man: open, joviaal en een echt voetbaldier. In een interview met de Volkskrant heeft de voorzitter van de UEFA gezegd dat hij, net als destijds Martin Luther King “een droom” heeft. En wat behelst dan die droom? Dat we terugkeren “naar de tijd dat voetbal stond voor plezier en geluk. De tijd dat mensen van het spel genieten en alleen verbaal met elkaar vechten. Met z'n allen napraten over de wedstrijd.

Vijfentwintig jaar geleden gooiden we bloemen naar elkaar, nu flessen. Ik wil dat het weer bloemen worden''. Dat klinkt sympathiek en als je naar de foto van de man kijkt die bij het interview is afgedrukt, dan kijk je naar een betrouwbaar buldoggengezicht. Hij meent wat hij zegt en bedoelt het eerlijk en goed.

Maar bereikt hij wat hij wil? Verderop in het verhaal vertelt hij van de commissie die is opgericht om het voetbal te zuiveren van ongerechtigheden. De naam van die commissie benauwt mij alvast: Task Force 2000. Die herinnert mij aan Amerikaanse oorlogsfilms met John Wayne in de cockpit, of Clark Gable, of James Stewart. Het ging dan om iets dat de wereld van nazi's, fascisten of verblinde Japanners moet bevrijden. Heel in de verte, nauwelijks waarneembaar voor het menselijk oog, heeft dat iets te maken met de gezondmaking van topvoetbal. Maar vooruit: het moet mogelijk zijn om kleine dingen met grote te vergelijken. Wellicht heeft één lid van die commissie dat beter begrepen dan alle anderen: Michel Platini, de Franse bondscoach. De eerste zitting was nog geen vijf minuten oud of Platini stelde voor de tackle af te schaffen. Een radicale man, die het trouwens in zijn eigen voetbaljaren niet van die tackles heeft moeten hebben. Hij ontweek ze alleen en paste ze zelf nooit toe. Met die achtergrond kwam hij ertoe dit robuuste onderdeel uit het spel te willen verwijderen.

Een interessant, diep ingrijpend voorstel, dat het aanzicht van voetbal ongetwijfeld aanzienlijk zou veranderen. Voetbal zou dan zelfs een milde sport kunnen worden. Minder mannelijk, maar ook verlost van misselijke overtredingen. De gestrekte benen zouden niet langer door de stadions vliegen en ik had me kunnen voorstellen dat de van bloemen dromende president van de Europese voetbalbond Platini een klap op de schouder had gegeven onder het slaken van de uitroep: “Dat is het, Michel! Je hebt groot gelijk. Als we dat doen, zijn we in één klap van een hoop ellende af.” Maar Johansson deed dat niet. Hij is het kennelijk met de meerderheid van de commissie eens die vindt dat zo'n ingrijpend voorstel “iets te ver” gaat. Omdat je Johansson zo positief en aardig vindt, veronderstel je dat de man in zijn wijsheid andere ingrepen in het achterhoofd heeft die ongeveer hetzelfde effect kunnen hebben als het verbod om te tackelen - maar dat valt dan tegen.

De president komt met de opmerking dat hij er voorstander van is dat keepers de bal na een terugspelbal niet meer in handen mogen nemen. Want “iemand die honderd gulden betaalt voor een toegangskaart mag niet worden opgescheept met spelers die almaar terugspelen op hun keeper of op andere manier tijd rekken”. Over die honderd gulden zal ik niet vallen, want Zweden is een duur land, maar al gaat het maar om een tientje: de terugspeelziekte moet genezen worden. Maar dat zal nooit lukken via zo'n halfbakken regel als Johansson toejuicht. Ook met de benen zullen keepers zich blijven weren. De echte oplossing zou zijn dat er van buiten het eigen strafschopgebied niet op de doelman teruggespeeld zou mogen worden. Waarom stelt de president dát niet voor? Waarom accepteert hij dat scheidsrechters nooit en te nimmer een theatrale duik bestraffen, die niet door een tegenstander werd veroorzaakt? Waarom trekken al doe komedianten nog steeds in grote stoeten voorbij? Bloemen? Graag! Maar er moet een beetje reden voor zijn.