Ierse popgroep U2 in cynisch spel met illusie en realiteit

Concert: U2. Gehoord: 15/6 Ahoy'-hal, Rotterdam.

Voorafgaand aan de stadiontournee die de groep volgend jaar zal ondernemen, bezocht U2 gisteravond voor een eenmalig concert de Rotterdamse Ahoy' met een creatieve, afwisselende en in technisch opzicht verbluffende show.

Zeventien televisies, vier videoschermen op billboardformaat en een aantal cameramensen geven tezamen vorm aan ZOO-T.V., U2's eigen televisienetwerk. ZOO-T.V. gaf een twee uur durende "uitzending' die op onderhoudende wijze de zinsbegoocheling en manipulaties van dit medium aantoonde. De leden van U2 die vroeger nog wel eens een religieuze boodschap verkondigden, spelen nu voor advocaat van de duivel onder het motto "Kijk Meer TV'.

De snel flitsende woorden en slogans die de schermen lieten zien bij de eerste paar nummers, waren slopend. Als een lawine kwamen de "boodschappen' voorbij, zodat ze nauwelijks nog bewust te registreren waren: Call your mother... Religion is a club...Pizza..Sex..Pig..Rock 'n Roll is Entertainment.

Beter werkte de truc die zanger Bono daarna uithaalde: hij pakte een afstandsbediening en schakelde over naar Eurosport, waar de wedstrijd Nederland-Rusland net bezig was. "One of those strange tribal rituals they call football. Football and Rock 'n Roll, we have both tonight!' en hoewel de zaal op dat moment bijna hysterisch werd, bleek al gauw de nietigheid van beeld zonder geluid. Zodra de band weer begon te spelen lette niemand meer op de acties op het veld, want wat is er nou aan voetballen kijken zonder commentaar?

Boven het podium hingen, als een trage mobile, zes beschilderde Trabantjes, het symbool van de laatste lp, Achtung Baby. Een was fluoriscerend roze met in goud de poppetjes van Keith Haring, een had een blote vrouw als versiering (het hoofd op de motorkap en het dak als buik), een was in graffitistijl. Het waren ook de nummers van dit fantastische Achtung Baby die het grootste deel van het repertoire uitmaakten. Vanaf de opening ZOO station tot het ingetogen One, waarbij opbloeiende zonnebloemen op de tv-schermen plotseling een dramatische effect hadden, tot (She moves in) Mysterious Ways waar een buikdanseres de loopbrug opwandelde; de hele lp werd uitgevoerd. Pas in de tweede helft van het concert volgden oudere nummers als With or without you, Where the streets have no name, Desire. Van de hits uit hun beginperiode werd alleen Pride (In the name of love) gespeeld. Bij dit nummer werd mooi gebruik gemaakt van de schermen; het eerst onbeweeglijke portret van Martin Luther King barstte los in een meeslepende speech, nadat Bono zijn bandleden tot stilte had gemaand ("Let's listen to what King has to say').

Het cynische spel met illusie en realiteit was in alle aspecten van de show terug te vinden. Bono roept "rock -n roll is bullshit' en gedraagt zich ondertussen zelf als het ergste cliché van de rockheld; met achterovergekamd haar en in een lakleren pak pakt hij een meisje uit het publiek om mee te dansen, zoenen en champagne te drinken. Maar Bono speelt zijn rol komisch en ontwapenend en laat zich, geheel in stijl, door het publiek letterlijk op handen dragen.