In beeld

Dit vinden onze fotografen hun beste foto’s van 2017

Elke dag zijn onze fotografen op pad om nieuws, reportages en portretten te maken voor NRC. Dagelijks kiest de fotoredactie er de beste foto’s uit. Ditmaal is het andersom. Onze fotografen hebben zelf gekozen wat hun mooiste foto van het afgelopen jaar is, hun boeiendste reportage of hun meest aangrijpende moment van 2017. En ze vertellen zelf waarom.
De asielschool in het Groningse dorpje Onnen moest deze zomer sluiten omdat het plaatselijke asielzoekerscentrum en daarmee ook de leerlingen zouden verdwijnen. Het leek me een mooie reden om daar de laatste maanden te fotograferen. Geregeld was ik op de school te vinden. Ik ging zelfs mee met een schoolreisje en kinderen begonnen me meester te noemen. Maar uiteindelijk was daar de onvermijdelijke allerlaatste dag. Na een ochtend vol spelletjes en een gezamenlijke maaltijd namen de kinderen afscheid van hun meester en juffen. Zelfs bij de allerstoerste jongens vloeiden de tranen. Ik wist dat dit de foto's waren waar ik voor kwam, maar de brok in mijn keel en mijn vochtige ogen maakten het fotograferen er niet makkelijker op. Foto Kees van de Veen
Dit voorjaar maakte ik een ode aan mijn liefde voor de grote stad, en dan nog specifieker, mijn jeugdliefde Amsterdam. Voor deze foto stond ik zo’n elf uur op het dak van ‘Level Eleven’. Een hoge toren naast Amsterdam CS. Toen ik om twaalf uur ’s middags naar boven klom verdween de zon achter de wolken om er pas om zeven uur ‘s avonds met langgerekte schaduwen weer achter vandaan te komen. Draaiorgel, bierfiets en postboot trokken beneden aan mij voorbij. De stad, het maakt mij blij. Foto Lars van den Brink
Of dit mijn favoriete foto van het afgelopen jaar is kan ik niet zeggen, maar het maken van de foto, of eigenlijk de ontmoeting die erbij hoorde, maakte grote indruk op mij. Ik had aanvankelijk vijf minuten om de toen al ernstig zieke Eberhard van der Laan te fotograferen. Dat werden er drie omdat hij letterlijk niet langer op zijn benen kon staan als gevolg van een operatie die hij vlak daarvoor ondergaan had. Ergens in die paar minuten kwam een van de kinderen van Van der Laan de tuin in lopen. De burgemeester begroette haar heel vrolijk met wat clowneske gebaren. Een seconde later stond hij zo voor mijn lens. Ontwapenend en stralend, en sterk ondanks alles. Foto Merlijn Doomernik
Voor mij was het fijn om geïnterviewden te kunnen fotograferen in combinatie met het maken van een mooi sfeerbeeld. Vaak moeten geïnterviewden ‘snel’ gefotografeerd worden, maar hier had ik het geluk dat ik de tijd kreeg en uiteindelijk viel het plaatje mooi samen. De twee geïnterviewden onder in het beeld - waarbij het meisje naar mij kijkt - en het verhaal dat zich daarachter afspeelt. Erg blij met die combinatie. Foto Merlin Daleman
Deze foto was direct een van mijn favorieten. Het beeld komt uit een serie die ik in april maakte voor de NRC over de drukte in de binnenstad van Amsterdam. Bij Madame Tussaud op de Dam, een van de toeristische trekpleisters, loopt het regelmatig vast. Zo vaak dat niemand op de foto zich er nog aan lijkt te storen. Foto Niels Blekemolen
Amsterdammers houden een eerbetoon voor de woning van burgermeester Eberhard van der Laan. De aandacht vanuit de pers zou groot zijn en ik wilde een goed en uniek standpunt. De kans bestond dat de burgermeester, als zijn gezondheid het toeliet, op het balkon zou komen en de mensen kort zou toespreken. Ik wilde ter hoogte van zijn balkon staan, omdat dat in mijn ogen de beste foto zou opleveren en ik tevens een overzicht van de mensenmassa zou kunnen maken. De dag ervoor belde ik aan bij bedrijven die op de eerste etage naast de ambtswoning kantoor hielden in de hoop dat ik vandaaruit zou mogen fotograferen. Gelukkig kreeg ik toestemming en toen ik die avond voor de laatste keer nog even naar buiten liep, zag ik de kantoormedewerkers uit het raam hangend kijken naar het tafereel beneden en maakte ik deze foto. Foto Olivier Middendorp
In opdracht voor de krant maakte ik een reportage over dorpsspellen. Het beeld was een fijne klik omdat ik, als dorpeling wonend in de stad, soms de saamhorigheid, de speelsheid en het avontuur direct buiten de voordeur mis. Afgelopen jaar trof ik het dus tijdens een dorpsspel in Erp. Het woord dorpsspel klinkt knullig, maar het is een heel zware en spannende race bestaande uit 100 opdrachten en vragen waarvoor de hele gemeenschap in alle facetten tot het uiterste gaat. Daar kan geen pubquiz in de stad tegen op. Foto Peter de Krom
Een portretfoto van Malek en Dania uit een - nog lopende - serie waarbij het vluchtelingenkind centraal staat. Malek en Dania zijn ongeveer twee jaar geleden met hun ouders gevlucht voor de oorlog in Syrië. Na een moeizame reis zijn ze uiteindelijk in Nederland aangekomen waar ze een kans hebben gekregen op een betere toekomst. Met deze portretten en interviews heb ik het vluchtelingenvraagstuk persoonlijk willen maken en heb ik geprobeerd de nieuwe inwoners van Nederland een ‘gezicht’ te geven. De ontmoetingen en gesprekken met diverse families afkomstig uit oorlogsgebieden hebben erg veel indruk op mij gemaakt, vandaar het besluit een foto te kiezen uit deze serie. Foto Remco Koers
Afgelopen april maakte ik gebruik van de nieuwe regeling van Wit-Rusland waardoor je vijf dagen zonder visum in het land mag doorbrengen. Ik was benieuwd naar deze ‘laatste dictatuur van Europa’. In Minsk zag ik de wisseling van de wacht bij het monument op het Overwinningsplein, waar jongeren in uniform elkaar om de tien minuten afwisselen. Soms leek het alsof de tijd had stilgestaan, maar ook hier is het gelukkig 2017. Foto Roger Cremers
Afgelopen oktober klikte het en maakte ik op Playa Laredo in Noord-Spanje deze foto. Een fijn toeval. Zonder gêne. Een heerlijke foto. Foto Roos Pierson
Een plek bij mij om de hoek waar ik met regelmaat langs loop of fiets, en waardoor ik het misschien als vanzelfsprekend beschouw. Dat er zich op deze plek dubieuze en geheimzinnige taferelen afspeelden dit jaar was de reden om het in opdracht voor de krant te fotograferen. Door het juiste tijdstip te kiezen kreeg dit alledaagse tafereel een mooie surrealistische toon. Wederom het bewijs dat wanneer je maar lang genoeg wacht op het juiste licht, een plek zich van een heel andere kant kan laten zien. Foto Walter Herfst
Wat bij concertfotografie vaak een enorme uitdaging is, is het feit dat je het als fotograaf altijd moet doen met de situatie zoals die op het podium is. Je hebt totaal geen invloed op de hoeveelheid licht, hoe de artiest zich gedraagt en beweegt en in wat voor decor hij staat. Dus je moet continu anticiperen en scherp en creatief zijn door hoeken en kaders te zoeken die voor jou als fotograaf het best werken. Foto Andreas Terlaak
Het is een portret van Mirjam Schoenmaker uit een serie over vrouwen met autisme, gemaakt voor de NRC. Bij vrouwen valt autisme minder op dan bij mannen, waardoor de diagnose vaak laat wordt gesteld. In deze serie vertellen drie vrouwen hoe dit hun leven heeft bepaald. Dit is mijn favoriete foto omdat de pose van de vrouw laat zien hoe zij hieronder gebukt gaat. Het licht dat van boven komt versterkt dat. Foto Annabel Oosteweeghel
Toen ik in januari 2017 voor de tweede keer op Lesbos was, zag ik dat de situatie in vluchtelingenkamp Moria nog verder verslechterd was. Mensen zitten er letterlijk vast, in mensonwaardige omstandigheden. Zo ook Arnold en zijn vrouw Fanny uit Congo-Kinshasa. Toen ik hen ontmoette zaten ze reeds anderhalve maand in het kamp. Een week na hun aankomst op het eiland kreeg Fanny een miskraam. Ze was zes maanden zwanger. Met de hulp van vrienden en familie kon ik een smartphone voor hen regelen, zodat ze konden communiceren in deze vreselijke periode. In augustus kreeg ik een bericht van Arnold. Ze zaten intussen in Thessaloniki en verwachtten opnieuw een kindje! Als dank zou het meisje mijn naam krijgen. Ik keek ontroerd uit naar het Ansje. Op 6 november werd echter de kleine Brys geboren. Ik heb toch even ontzettend moeten lachen. Foto Ans Brys
Een van de mooiste ontmoetingen dit jaar had ik met skeletonatleet Akwasi Frimpong. Veertien jaar geleden fotografeerde ik hem in de Amsterdamse Bijlmer nadat hij Nederlands jeugdkampioen sprint geworden was. Hij woonde daar al jaren illegaal en de kans was groot dat hij en zijn familie uitgezet zouden worden. Dit jaar nam hij contact met mij op voor het maken van een foto voor de NRC omdat hij zich namens Ghana had gekwalificeerd voor het Wereldkampioenschap Skeleton. Hij vertelde dat mijn foto destijds heel belangrijk voor hem is geweest omdat er toen veel aandacht voor hem kwam, waardoor hij uiteindelijk een verblijfsvergunning heeft gekregen. Ik vond het bijzonder dit te horen en ik heb veel bewondering voor het doorzettingsvermogen van deze enthousiaste sportman. Foto Bastiaan Heus
Het pand van BVA Auctions - waar deze brand woedde - ligt tegenover mijn studio in Amersfoort, waar ik op dat moment foto's aan het nabewerken was. Een man van het naastgelegen woonwagenkamp was zo vriendelijk mij op zijn dak te laten om deze foto te kunnen maken. Foto Bam Petraeus
Eisden, België. De 82-jarige Oldrich Kottas had het hart op de tong. Binnen vijf minuten had hij het over zijn scheiding: “Ik moest kiezen tussen mijn vrouw en mijn moeder en koos voor de laatste. Ik leefde in een droom en koos voor de heks.” Dat was dertig jaar geleden. In zijn kleine mijnwerkerswoning hingen de muren vol met foto’s, maar de heks ontbrak. Die foto’s lagen in een mapje naast zijn bed. “Ik wil niet meer leven.” De uren daarvoor had hij aan de keukentafel van het mijnwerkersmuseum de ene na de andere mop eruit gegooid. In het Cité-Duits, een taalvariant die op het Duits lijkt maar geen Duits is. Zelf lachte ‘Old Rich’ het hardst, de tranen in zijn ogen na elke mop. Foto Chris Keulen
De foto is gemaakt bij de Escola Cervantes, waar een stemkantoor was voor het illegale Catalaanse referendum. Twee leden van de Mossos d'esquadra, de Catalaanse regionale politie, proberen het stemkantoor binnen te komen om de stembussen in beslag te nemen. Ze worden tegengehouden en druipen later af. Foto David van Dam
Tijdens het afscheidsconcert van rockband Jovink en de Voederbietels zag ik vanuit mijn ooghoek dat Gijs Jovink aanstalten maakte te gaan springen. Jovink en de Voederbietels stond met hun allerlaatste optreden op het hoofdpodium van het door hen opgerichte festival Zwarte Cross. De slotzin na alle optredens is: „Dank u en tot nooit meer!" Foto Eric Brinkhorst
Ik kwam voor het eerst met kunstschilder en acteur Jeroen Krabbé in aanraking toen ik als 9-jarige jongen samen met mijn vader de tamelijk gewelddadige James Bond-film ‘The Living Daylights’ zag. De rol van Generaal Georgi Koskov, gespeeld door Krabbé, maakte grote indruk op me - ik vond het een enorme engerd. Dus ik was vanwege dit jeugdsentiment en uiteraard de vele andere prachtige rollen die ik later van hem zag, erg blij met deze opdracht voor de NRC. Hij ontving me in zijn atelier, het voormalig atelier van Breitner, waar ik in zeer ontspannen sfeer ontvangen werd en alle ruimte kreeg om me voor te bereiden. Door de grote gordijnen bijna helemaal dicht te doen, iets dat hij als kunstschilder opmerkelijk vond, viel het licht op deze prachtige wijze op hem naar binnen. Ik vind het de mooiste foto die ik het afgelopen jaar gemaakt heb. Foto Frank Ruiter
Ik kies voor de foto van Jenny Schneider-van Egten, uit de reportage ‘Oud worden doe je niet alleen’. Jenny is een eigenwijze dame van 90, die het ontzettend leuk vond om een week door mij gevolgd te worden met m’n camera. Ze gaf mij overal toegang toe en kletste honderduit. Ze vertelde over haar leven, haar zorgen, haar kinderen en deelde alles wat haar bezighield. Wat ik erg leuk vond is dat ik zelfs foto’s mocht maken terwijl de thuiszorg haar hielp met douchen. Het is redelijk zeldzaam dat mensen van die leeftijd je op deze manier toegang geven tot hun privéleven. Foto Ilvy Njiokiktjien
Michael Tayler is een Australische schapenboer en eigenaar van deze zachte dieren op de foto. Zes generaties terug kwamen zijn voorouders als Schotse pioniers naar de weides in New England waar nu zijn schapen grazen. Maar de tijden zijn nog nooit zo moeilijk geweest. De prijs voor merinowol keldert door de concurrentie uit China. Gedreven door de liefde voor zijn voorouders en de verknochtheid aan zijn land zoekt Taylor naar een oplossing. Hij fokt op ingenieuze wijze met alleen de beste schapen. Het resultaat is een unieke, superfijne merinowol, die zelfs door de NASA gebruikt wordt. Foto Katrijn van Giel