Sprookjes

Dat, zoals D. Pranger in zijn stelling beweert (NRC Handelsblad, 2 juni), een paar dagen voor die kleine dwergen in hun leventje een eeuw duren, zal wel zo zijn, maar het verhaaltje dat hij erbij houdt klopt niet.

Tot mijn genoegen worden de klassieke sprookjes nog steeds aan onze kindertjes verteld. Het is mij echter opgevallen, dat er zo langzamerhand iets met Sneeuwwitje. Bij herhaling wordt het arme schaap verwisseld met Doornroosje. Sneeuwwitje sliep niet gedurende heel lange tijd na het nuttigen van die vergiftigde appel, die haar boze stiefmoeder haar toespeelde. Ze viel wel voor "dood' neer, maar slechts voor zeer korte tijd. De dwergjes legden haar in het glazen kistje en juist, toen zij haar ten grave droegen, kwam - hoe kan het ook anders - de Prins voorbij.

Of ze daar nu van schrokken, of dat ze onhandig waren: het kistje moet zwaar geweest zijn voor die kleine mannetjes, maar in elk geval struikelden ze met het kistje, waardoor het op de grond stootte en ziet: het stukje appel, bleek in haar keel te zijn blijven zitten en door de schok kwam het naar buiten! En Sneeuwwitje deed haar ogen open en zag de Prins. De dwergjes uitzinnig van vreugde en de Prins had natuurlijk nog nooit zo'n mooi en lief meisje gezien. Hij vroeg haar ter plekke ten huwelijk en ze leefden lang en gelukkig.

Doornroosje, daarentegen, prikte zich aan een vergiftig spinnewiel en sliep, zoals de vloek van de boze fee voorspelde, honderd jaar. Eigenlijk is ook dit niet helemaal juist: de Boze Fee had haar voor altijd willen laten inslapen, maar gelukkig was er nog een goede Fee, die nog geen wens voor het prinsesje gedaan had en zij was nog in staat die vloek in honderd jaar te veranderen.