Indurain bevestigt suprematie in slottijdrit Ronde van Italië; “Ik wilde met het oog op de Tour zo ontspannen mogelijk winnen.”

MILAAN/DIEKIRCH, 15 JUNI. Alsof hij de afgelopen drie weken nog niet voldoende had bewezen de sterkste te zijn, zo vernederde Miguel Indurain gisteren zijn concurrenten. De Tourwinnaar breide een slot aan de Ronde van Italië waarop geen maat stond. In de afsluitende tijdrit, zijn specialisme, over 66 kilometer van Vigevano naar Milaan voltooide Indurain zijn triomftocht die op de derde dag begon. Toen nam hij de leiderstrui over van Marie. Hij gaf die niet meer uit handen.

In de tijdrit bleven alleen Bontempi en Bezault binnen de drie minuten achterstand. Zijn voornaamste rivalen Chiappucci en Chioccioli verloren respectievelijk 3.02 en 3.57. Voor de Italianen smaakte de pil die ze al drie weken iedere dag moesten slikken, gisteren nog bitterder. En daar gaven de zestien Italiaanse dagprijzen, met zaterdag Cipollini met zijn vierde ritzege als laatste, geen zoetere smaak aan.

Voor het eerst in de 75-jarige geschiedenis van de Giro d'Italia werd in Milaan een Spanjaard in de rose trui op het erepodium werd gehuldigd. Twee dagen voor zijn 28ste verjaardag pakte Indurain al een belangrijke hoofdprijs. Zijn volgende doel is de Ronde van Frankrijk, waarvoor hij zeker na de heerschappij in Italië de belangrijkste favoriet is. Voorzichtig als hij immer is waagde het troetelkind van ploegleider Echavarri zich niet aan al optimistische uitspraken. “Ik moet eerst maar eens afwachten hoe ik herstel. Want hoewel de eindzege nauwelijks in gevaar is gekomen, heeft de Giro toch veel energie gevreten. Ik heb echter nog bijna drie weken de tijd de inspanningen te verwerken.”

Hoewel de druk groot zal zijn, heeft de Spanjaard een voorsprong op zijn concurrenten in de aanstaande Tour. De wetenschap dat hij al een van de drie grote ronden op zak heeft, ontlast hem mentaal. “Ik besef dat er veel van me verwacht wordt. Ik ben titelverdediger, maar de winst in de Ronde van Italië is een verlichting. Ik ben in vorm, nog niet in topvorm. En mijn fysieke gesteldheid is goed. Dat is van essentieel belang.”

“De Tour is anders”, weet hij. “Ik heb te maken met andere tegenstanders. Ik denk ook dat de Giro anders zou zijn verlopen als Bugno had meegedaan. Maar ik kan begrijpen dat hij een rustigere voorbereiding kiest. Ik heb met opzet de Vuelta laten vallen. Het publiek en de pers geven je nauwelijks kans je eigen gang te gaan. In de Giro ben ik weinig overbodig lastig gevallen.”

Evenals vorig jaar in de Ronde van Frankrijk werd Indurain ook dit jaar verweten te berekend te fietsen. Verdedigend en weinig aanvallend in de bergen. Dat laatste behoefde Indurain echter niet, want met de dag werd het groepje concurrenten kleiner en de Spanjaard kon een afwachtende houding aannemen.

Indurain: “Ik baseer mijn successen op mijn specialiteit, het tijdrijden. Daar kan ik de winst pakken en gaten slaan. In de bergritten wacht ik af wat de anderen doen. In de Giro heb ik niet geforceerd, ik wilde met het oog op de Tour op ontspannen wijze winnen. En dat is me gelukt.”

Gistermiddag stapte precies de helft van de 94 in Diekirch vertrokken renners af na ongeveer honderd van de ruim tweehonderd kilometer die de laatste etappe van de Ronde van Luxemburg telde. De profs hielden het voor gezien en devalueerden het evenement evenals op de openingsdag. Toen lieten de favorieten zich op ruim een half uur rijden.

De 52ste editie van de kleine wielerronde werd gewonnen door de Fransman Jean-Philippe Dowja, die in de laatste dertig kilometer van de heuvelachtig rit van Diekirch naar Diekirch een achterstand van negen tellen op de Nederlander John van den Akker omboog in een voorsprong van 59 seconden. De laatste dagprijs kwam terecht bij de Italiaan Alberto Elli.

Zaterdag was het Nederlandse dag met ritzeges voor Gert-Jan Theunisse (het was zijn eerste zege dit seizoen) en Frans Maassen, die 's avonds de tijdrit uurwerk won. Van den Akker onttroonde in de tijdrit Ron Kiefel. De Amerikaan was van de eerste dag leider geweest.

Het was Van den Akker niet gegund in zijn vijfde seizoen als professional eindelijk een prijs met betrekkelijke waarde binnen te halen. De renner uit de ploeg van PDM had voor het vertrek al een zwaar hoofd in de goede afloop. Vooral omdat het door Ferdi van den Haute geleide ploegje tot vijf was gereduceerd.“ Het wordt een moeilijke opgave”, voorspelde Van den Akker, die dit seizoen na een valpartij in de Driedaagse van de Panne zes weken was uitgeschakeld door een scheur in de elleboog. “Jammer dat het niet is gelukt. De eindzege in Luxemburg zou een goede compensatie voor het verpeste voorseizoen zijn geweest. Ik heb alle klassiekers en de Ronde van Spanje gemist.”

Dowja dankte zijn eindzege aan ploeggenoot Mottet, die al vrij vroeg in de slotrit bij een ontsnapping was betrokken. Mottet wachtte op zijn knecht en effende de weg naar de overwinning. Op dat moment was de helft van het peloton al op weg naar huis. De drukkende warmte en het feit dat toch geen eer meer was te behalen was voor onder anderen Frans Maassen voldoende reden af te stappen. (AFP/Reuter/ANP)