Engels elftal voor de fans "een zooitje ongeregeld'

MALMÖ, 15 JUNI. Graham Taylor kan alles veranderen in zijn opstelling. De coach kan echter niets wijzigen in het voetbal van Engeland. Daarom bleef ook de tweede wedstrijd, tegen Frankrijk, doelpuntloos. “What a load of rubbish”, (wat een zooitje ongeregeld) riepen de Engelse supporters in koor toen hun elftal het veld verliet.

Engeland en Frankrijk hebben, na twee gelijke spelen, nog alle kans de halve finales te bereiken. Voor het Europese voetbal is dit weinig reden om trots op te zijn. Gisteren in de late namiddag konden de Engelsen voor de tweede keer niet beter. De iets speelsere Fransen misschien wel, maar die hebben het niet gedaan.

Platini koos in zijn tweede wedstrijd voor meer zekerheid door de grillige en onberekenbare Vahirua te vervangen door de degelijke Fernandez en Durand op te stellen voor de impulsieve verdediger Angloma. Het heeft hem in ieder geval weer een punt opgeleverd en de 36-jarige Fransman was daarmee best tevreden.

“Tenminste wat het resultaat betreft”, liet hij weten. “Het is meer dan een jaar geleden dat wij geen doelpunt tegen hebben gekregen. Dat was in een wedstrijd tegen Albanië en Engeland is toch echt een anderssoortige tegenstander. Ik zou ook liever een andere tactiek hebben gekozen, maar de huidige ontwikkeling van het voetbal dwingt je nu eenmaal tot een bepaald concept. Mijn spelers en ik willen het publiek, dat weinig te zien heeft gekregen, onze verontschuldigingen aanbieden. Verdedigend hebben wij het goed gedaan, volgende keer zullen wij laten zien dat wij ook willen en kunnen aanvallen.”

Taylor handelde voor de wedstrijd bijna revolutionair. De Engelsman stapte af van een oeroude traditie, de verdediging met vier man op lijn. Zijn voorkeur ging uit naar een persoonlijke bewaking voor Papin (Walker) en Cantona (Palmer), een vrije rol voor Keown en vijf middenvelders van wie Steven en Batty de eerst aangewezenen waren om de achterhoede bij te springen.

Walker en Palmer toonden zich perfecte dekkers, maar ook weinig meer dan dat. Palmer, lichamelijk veel sterker dan Cantona, durfde ook de opbouw voor zijn rekening te nemen. Het was het ergste dat de Engelsen kon overkomen. De verdediger van Sheffield Wednesday denkt namelijk alleen maar in lange trappen en daarmee waren zowel Lineker als Shearer veroordeeld tot een onmogelijke rol tegenover Casoni, Blanc, Boli en Amoros. Arme Lineker. Een speler van zijn reputatie verdient, al was het maar om zijn ongelooflijke inzet, toch tenminste een paar medespelers die hem de mogelijkheid bieden iets nuttigs te doen.

“Frankrijk is uitgegaan van verdedigend voetbal, wij niet”, constateerde Taylor na afloop. “Naar mijn mening wilden zij niets anders dan een gelijkspel, in de hoop de groepswedstrijden af te sluiten met een overwinning op Denemarken. Het is een moeilijke wedstrijd voor ons geweest, maar ik heb niets aan te merken op mijn spelers. Ik ben zelfs trots op jongens als Batty, Sinton, Shearer en Palmer, die samen niet meer dan 25 interlandwedstrijden hebben gespeeld. Zij hebben vanavond heel wat geleerd over het moderne internationale voetbal. Wij zijn er echter niet beter van geworden, wij staan er zelfs niet best voor, want wij zullen om verder te komen in Stockholm de laatste wedstrijd tegen het organiserende land moeten winnen. Dat zegt veel, zo niet alles.”

Frankrijk bracht meer variatie in zijn voetbal, maar kon zich ook niet losmaken van zijn beperkingen. Waar de Engelsen, ondanks spelers als Platt, Steven en Lineker nimmer overgingen tot de korte combinatie, die best mogelijk was geweest op het sterk bezette middenveld, deden de Fransen niets anders. De enkele Engelsman, uitgespeeld door bijvoorbeeld Cantona of Fernandez, Deschamps of Angloma in de tweede helft, kon zich steeds herstellen in de laatste lijn die zo moeilijk doordringbaar was dat doelman Woods slechts tot één moeilijke redding gedwongen zag. Na een klein kwartier vond Papin, op een pass van Deschamps een gaatje, Woods kreeg nog net een handje tegen de bal.

Het schot van Papin beëindigde de periode waarin Engeland op zijn best was. Met Shearer, Sinton en Batty voor Smith, Merson en Curle stond er een elftal vechters dat begon met een genadeloze jacht op de Fransen en op de bal. Pressievoetbal op basis van wilskracht tegenover voorzichtig voetbal gedragen door iets meer kunde. Het leidde tot een vrijwel volmaakt evenwicht, maar nooit tot voetbal dat maar een schijntje van perfectie in zich had.

Kansen waren er nauwelijks, zeker geen uitgespeelde mogelijkheden na de ene goede actie van Deschamps en Papin. Pearce kreeg diep in de tweede helft de mogelijkheid de vrijstaande Lineker aan te spelen nadat Casoni was uitgegleden. Pearce speelde de bal achter de spits.

In de tweede helft deden de Engelsen een stapje terug om beter te kunnen uitbreken. Vermoedelijk geen bewuste keuze, want zoveel voetbalvernuft mag gewoon van dit elftal niet verwacht worden. Niettemin werd Lineker een enkele keer goed aangespeeld. Het waren de momenten waarop zijn waarde duidelijk was geweest als Shearer koppend en Platt schietend iets beter hadden gericht.

Tegenover het voornamelijk op afstoppen gerichte spel van de Engelsen kregen de Fransen in de tweede drie kwartier niet één echte mogelijkheid, al moest Batty, na een hoekschop van Papin een inzet van Angloma keren en had Cantona met een indirecte vrije trap iets meer kunnen doen. De simpele en voorspelbare rechtlijnigheid van de Engelsen werd acht minuten voor tijd nog bijna beloond. Uit een machtige vrije trap van Pearce eindigde de bal tegen de lat boven de kansloze Martini.

Foto: Illustratief voor de positie van de Franse spits Papin: in de tang bij de Engelsen Walker (links) en Sinton. (Foto Michael Kooren)