Bij de eerste ontmoeting was Francesco, ...

Bij de eerste ontmoeting was Francesco, Siciliaans ijsverkoper, dadelijk tot over zijn oren verliefd op Maria, een toeriste uit het noordelijke Treviso.

Maria was getrouwd en moeder van twee kinderen en dacht niet over echtscheiding. Zij wilde Francesco slechts in het geheim beminnen. Geheimhouding was ook de voorkeur van de ijsverkoper, die er niets voor voelde zijn vrouw en zijn drie kinderen over zijn buitenechtelijke escapade te vertellen.

Toen Maria's Siciliaanse vakantie voorbij was zei ze met tranen in de ogen dat ze Francesco nooit zou vergeten. De ijsverkoper vertelde haar dat zij de vrouw van zijn leven was en daarmee leek het avontuur voorbij.

Maar Francesco bleef bij zijn Siciliaanse ijskar hartstochtelijk verlangen naar de liefkozingen van Maria. Zonder haar vond hij het leven waardeloos. Hij overwoog kortstondig of hij bij zijn gezin zou weglopen en naar Treviso, dichtbij Maria, zou gaan. Omdat hij grote drama's vreesde als zijn vrouw hem zou opsporen, zag hij hiervan af.

Maar zonder Maria kon hij niet, en dus bedacht hij een andere oplossing. Hij vertelde zijn vrouw dat hij de ijswagen verkocht omdat de vooruitzichten voor ijsverkoop op Sicilië niet gunstig waren. In het noorden van het land was meer te verdienen en waren de kansen voor de kinderen ook beter. Francesco pachtte een koffiebar in Treviso, verhuisde met zijn hele gezin en kon weer van zijn minnares genieten.

Maria genoot evenzeer van de clandestiene verhouding met de Siciliaan en leidde haar man en kinderen elf jaar lang behendig om de tuin. Toen had ze er, tot Francesco's verbazing, ineens genoeg van. De liefde was voorbij, vertelde Maria. Ze wilde zich nog slechts aan haar man en kinderen wijden.

Francesco werd razend. Hij had het gevoel alsof hij - al was het alweer elf jaar geleden - helemaal voor niets met zijn gezin uit Sicilië was verhuisd. Schreeuwend stond hij bij Maria voor de deur op een ogenblik dat hij wist dat haar man en kinderen niet thuis waren, maar ze deed hem niet open. Hij bestookte haar met brieven over hun bedgeheimen die hij dreigde openbaar te maken, maar ze reageerde niet. Hij plakte brieven op de grafsteen van haar vader zodat Maria ze moest zien bij het verversen van de bloemen, maar hij kreeg er zijn minnares niet door terug.

De razernij van Francesco nam steeds grotere vormen aan. Videobanden waarop hij in gelukkiger tijden het erotische plezier met Maria had vastgelegd, stuurde hij naar vrienden en familie van de ex-minnares. Het had tot effect dat Maria zich van schaamte niet meer op straat durfde te vertonen, maar ze zwichtte niet.

Ze bekende alles aan haar man, die haar ontroerd vergaf en een advocaat inschakelde om tegen Francesco op te treden. Francesco had inmiddels een plaatselijke broodschrijver ontmoet, die bereid was zijn verhalen over elf jaar bedervaringen met Maria op te schrijven. Francesco liet hiervan een boekje drukken, gaf het de titel "Verhaal van een nacht', voegde daarbij een cassettebandje met het geluid van een hijgende en kreetjes slakende Maria en bood dit in de plaatselijke boekhandels en krantenkiosken te koop aan.

Het nieuws over dit uitzonderlijke werkje verspreidde zich zo snel dat de meeste exemplaren al verkocht waren voordat Maria's advocaat er beslag op kon laten leggen.

De Siciliaanse ijsverkoper was een verbitterd man geworden. Zijn vrouw voelde zich weliswaar bedrogen, maar had de zekerheid dat haar man voorgoed potentiële minnaressen in heel Treviso had afgeschrikt.

Illustratie Peter Vos