Kandidaat Bush

DE BOUWERS AAN het imago van George Bush, president van de Verenigde Staten en kandidaat voor een tweede termijn, hebben geen gelukkige hand.

Vorig jaar ontraadden ze Bush naar Japan te reizen op een moment dat de opiniepeilingen publiek ongenoegen toonden over de presidentiële preoccupatie met de internationale politiek. Uiteindelijk ging de reis toch door, de Amerikanen kregen vanaf de vliegtuigtrap te horen dat de visite nu in het teken stond van de verzekering van hun banen. Een gevolg van in moeilijkheden verkerende autofabrikanten moest de Japanners inscherpen dat het met de Amerikaanse lankmoedigheid ten opzichte van hun dumpingpraktijken gedaan was. Het resultaat was al bedroevend nog voor Bush, onwel geworden aan een diner, in de armen van zijn gastheer neerzeeg. De harde taal kon niet verbloemen dat de Amerikanen de vragende partij waren.

De betrekkingen met Japan en de geloofwaardigheid van de Verenigde Staten raakten ernstig beschadigd zonder dat de tocht één werkplek extra opleverde. Een ratjetoe van binnenlandse en buitenlandse politiek veroorzaakt klaarblijkelijk niet het explosieve mengsel dat de campagne van Bush vaart moet geven. Opnieuw bleek het onvermogen om aan deze kandidatuur alsnog statuur te geven gisteren in Panama-Stad. De Amerikaanse inval in Panama in december 1989 had in de vanuit het Witte Huis gevoerde "oorlog tegen drugs' de beslissende veldslag moeten zijn. Met dubbelagent Noriega voor het Amerikaanse gerecht zou alle drugsbaronnen zijn ingeprent dat hun cynische zelfverrijking ten koste van Amerika's jeugd en goede zeden haar tijd had gehad. Niets is minder waar gebleken en de invasie is inmiddels in de VS en Panama zelf geboekstaafd als een zinloze herhaling van verouderd imperialisme.

WIE OP HET idee is gekomen om de president op weg naar de milieuconferentie in Rio de Janeiro Panama te laten aandoen, zal inmiddels wel in de anonimiteit willen verdwijnen. Over de presidentiële entree in de piste van groene opgetogenheid lag al de schaduw van Amerikaanse weerspannigheid. Maar de betraande beelden van een voor betogers- en politiegeweld vluchtend presidentieel echtpaar vormden zeker niet de omlijsting van de excursie die Bush voor het thuisfront had bedoeld.

De duizenden afgevaardigden en circa honderd regeringsleiders, bijeen in Rio, treedt de president tegemoet met de mededeling dat zowel het milieu als de banen van Amerikanen hem ter harte gaan. Maar op de een of andere manier is de zender van het Witte Huis door atmosferische storingen in het ongerede geraakt. Want de Amerikanen vangen op dat Bush die vermaledijde armoedzaaiers elders toch enigszins wil ontzien, andere luisteraars registreren dat de president de aarde inzet in zijn campagne om het Witte Huis. Rio ontvangt een kandidaat in moeilijkheden.