Geen seks, geen porno: Ero

De baliemedewerkster van de Rode Draad, de nationale vakbond van prostituées, rammelt in het kader van het goede doel met een groene collectebus: “voor de hoeren in Kameroen” - die het ook niet makkelijk hebben.

Haar buurman in de aangrenzende stand is een corpulente vijftiger die ongevraagd zijn sombere uitstraling toelicht. Als eigenaar van een luxe bordeel in Apeldoorn en voorzitter van de Vereniging Exploitanten Relaxbedrijf voorziet hij dat “de consument straks het gelag moet betalen”. De komende legalisering van zijn branche gaat namelijk gepaard met een extra belastingheffing van maar liefst 30 procent. Een dame met zilverwit haar prijst "milieuseks' aan vanachter een uitstalling vol onbespoten komkommers en uit natuurklei vervaardigde dildo's. Uitgeverij De Vaar uit Dordrecht, die maandelijks 40 verschillende pornobladen op de markt brengt, heeft volgens verkoopleider Paul van Wegen geen klagen. De zaken gaan uitstekend, het is absoluut niet waar dat de liefhebbers uitgekeken raken op snapshots van mensen die het met elkaar doen. Sinds in Polen een nieuw afzetgebied werd gevonden rijden volle vrachtwagens met exemplaren van Supergirls en Men derwaarts.

Op de vakbeurs Ero '92, die tot en met aanstaande zondag een hal in het Haagse Houtrust-complex vult, zijn kortom vele thema's van de moderne tijd vertegenwoordigd: van solidariteit met Afrika tot verzet tegen fiscale hervormingen die ten koste gaan van de gewone man, van zorg om het milieu tot de democratisering in Oost-Europa. De aids-ziekte heeft ook met erotiek in de jaren negentig te maken. Condooms gaan in een voordeelaanbieding per gros van de hand (“goedgekeurd door een vooraanstaand Nederlands laboratorium”) en er is een kraampje van een stichting die het publiek over SOA's informeert. Dat klinkt minder afschrikwekkend dan seksueel overdraagbare aandoeningen.

Onder een parasol in de overdekte ruimte legt reclametekstschrijver Rob Mori bij een biertje uit dat deze beurs per se “niet vulgair” mocht worden. Hij is “free lance bij de organisatie betrokken” en het vervult hem met trots dat het resultaat van zijn inspanningen gerust kan worden bekeken door dagjesmensen en kinderen onder geleide. Persoonlijk is Mori het meest in de geëxposeerde kunstwerken geïnteresseerd. Dat was zijn aandeel: veertig kunstenaars, van wie Aat Veldhoen ergens in de hal moet rondlopen, leverden een bijdrage. Bij het polsen van mogelijke gegadigden bespeurde Mori vaak een terughoudende opstelling. “Dit is de allereerste erotiekbeurs die ooit in Nederland werd gehouden. Als je met iets nieuws komt kijken mensen eerst de kat uit de boom”, zegt hij.

Het woord "mix' is favoriet in het taalgebruik van de tekstschrijver. De beurs is een “gemixte toestand”, het gaat om “een mix van idealisme en commercie”, maar uiteindelijk is het toch vooral een “mix van cultuur, amusement en wat er zoal op het gebied van erotiek te koop is. De handel wil graag uit de pornohoek komen en de kunst verdient het om onder het volk te worden gebracht”.

Op het grote podium achter in de zaal vraagt de jeugdige entrepreneuse en tv-presentatrice Monique Sluyters aan het toegestroomde publiek waaraan zij haar bekendheid heeft te danken. In plaats van de luid gescandeerde naam van het Veronica-programma Erotica volgt een pijnlijk stilzwijgen. Monique exploiteert een modellenbureau, zij zit in de 06-business en ontwerpt ondeugende lingerie. “Ik houd van nette erotiek en ik hoop dat iedereen het daar mee eens is, want aan porno heb ik een bloedhekel”, zegt zij. Vervolgens onderwerpt zij met de microfoon in de hand willekeurige omstanders aan een interview. “En mijnheer, wat voor onderbroek draagt u? Ik hoor van mijn vriendjes dat een boxershort altijd zo zwabbert, maar ik weet natuurlijk niet wat u in uw bezit heeft.”

In een kantoortje achter de tentoonstellingsruimte lijkt directeur Erick Hofhuis van de Haagse firma Eurohuis (“met een u”) niet ver van een instorting verwijderd. Zijn bedrijf is gespecialiseerd in reclame en drukwerk. Maar Hofhuis en zijn compagnon wilden uitbreiden. Zij dachten dat er met het organiseren van een beurs wel iets te verdienen zou zijn. Maar wát voor een beurs? Na lang praten besloten zij dat het erotiek zou worden, omdat dat zo'n breed onderwerp is. “Geen seks, geen porno. Een paar jaar geleden werd er in Rotterdam een seksbeurs gehouden. Dat is mij te plat. Ik moet het voor mijzelf kunnen verantwoorden. Wij hebben als bedrijf een reputatie te verliezen en ik wil dat mijn familie en mijn vrienden mij als een nette vent blijven zien. Daarom hebben wij gezegd: geen porno.”

Nee, de vertegenwoordigde winkelketens Christine le Duc en Blue & White zou Hofhuis persoonlijk niet als pornografische verkooppunten willen kenschetsen: “Dat zijn smaakvol ingerichte speciaalzaken voor erotiek.” Het is waar dat de videobeelden die in menige stand worden afgedraaid de intermenselijke lustbeleving uiterst gedetailleerd belichten. “Klopt”, geeft de organisator toe. “Vandaar dat wij hebben gesteld: er mogen alleen kleine monitors in de stand staan. Geen grootbeeldschermen, anders gaan die videofilms de beurs te veel overheersen.”

Het programmabiljet belooft dat er "live shows' zullen worden opgevoerd. “Dat is wat ongelukkig geformuleerd”, corrigeert Hofhuis. “Bedoeld wordt: shows met levende mensen, dans, lingerieshows en dergelijke.” Zoals een optreden van de oosterse danser Semiramis? Hofhuis: “Tja, dat is nou net een onderdeel dat toevallig is geschrapt.”

Voor hem is het ook allemaal nieuw. Er zijn de laatste maanden werelden voor hem opengegaan. Zo had hij met sado-masochisme aanvankelijk “grote moeite”, maar een kijkje bij de Doma-club in Den Haag verloste hem van zijn vooroordelen. “Ik ontmoette daar heel prettige mensen, niks geen eng gedoe in kerkers en zo.”.Aanvankelijk verzette hij zich hevig tegen de aanwezigheid op de beurs van een stand waar reclame wordt gemaakt voor de kunst van het piercing. “Zo'n dasspeld om een eikel is nog steeds niets voor mij. Maar toen ik in dat bedrijf ging kijken en zag hoe serieus die mensen met hun vak bezig zijn, kon ik hen onmogelijk langer weigeren. Het gaat uiteindelijk toch om een vorm van erotiekbeleving.” Zowel het COC als een stichting voor seksuele hulpverlening aan gehandicapten kwam niet opdagen. “Doodzonde en onbegrijpelijk. Zij zouden meedoen en wij hadden standruimte voor ze gereserveerd”, zucht Hofhuis. “Tot op het allerlaatste moment heb ik geprobeerd ze erbij te betrekken. Het COC liet van de week weten dat zij wegens personeelsgebrek de stand niet kunnen bemannen. Ik heb telefonisch aangeboden eventueel zelf wat mensen voor ze te regelen. Daar konden ze niet op reageren, de directeur had een vrije dag. Maandag was-ie er weer. Maar dan is deze beurs voorbij.”

Foto: De lingerieshow op de Eroticabeurs in Den Haag