In tranen

Onder voorbehoud maakt de Amerikaanse biologe Hope Ryden melding van berichten dat een bever tranen plengt als hij in het nauw wordt gedreven en zijn voorpoten boven zijn kop houdt als iemand zich opmaakt hem de schedel in te slaan.

Onder voorbehoud, want ze heeft het zelf niet meegemaakt en ze weet natuurlijk dat de tranen van een dier eerder hoon dan deernis oogsten. Naast intelligentie wordt ook verdriet graag tot het exclusieve domein van de mens gerekend. Uitingen van ontzetting bij dieren worden dan afgedaan als chemische of mechanische reacties.

Hoe zit het ondertussen met onze eigen tranen? Onze eigen tranen worden gewekt door een grap van Paul de Leeuw, een gevoelig moment in een film, pijn in de maag of het vertrek van een geliefde. Onze eigen tranen nemen we serieus, en op die van anderen reageren we met schrik, ergernis of medelijden. Maar waarom? Het is een koud kunstje ook deze tranen te reduceren tot een druppelvormige afscheiding van zout water, die ontstaat door prikkeling van de traanklier en vervolgens door toedoen van de zwaartekracht uit de ooghoek over de wang biggelt.

Niet bekend