Hartverscheurende rock van Steve Forbert

Concert: Steve Forbert. Bezetting: Steve Forbert (zang, gitaar), Clay Barnes (gitaar), Lorne Barnes (bas), Alan St. John (toetsen) en Abe Speller (drums). Gehoord: 10/6 Vredenburg, Utrecht.

Al bijna vijftien jaar behoort het talent van Steve Forbert tot de best bewaarde geheimen in de popmuziek. Bij zijn debuut in 1978 werd de kleine Amerikaan gedoodverfd als de nieuwe Bob Dylan vanwege zijn doorleefde teksten, ongepolijste stem en een hortende en stotende mondharmonica. De dramatische opbouw van zijn gedreven rocksongs herinnert aan Bruce Springsteen in diens beste periode, terwijl Forbert zich zonder moeite kan verplaatsen in de belevingswereld van de gewone man. Zo kan hij hartverscheurend zingen over de zorgen van een arme sloeber, die nooit zeker weet of zijn oude auto de volgende hoek wel zal halen.

Hoewel Steve Forbert de overspannen verwachtingen nooit heeft kunnen inlossen, blijft hij met zekere regelmaat platen maken. Zijn zesde album The American in Me is een bescheiden meesterwerk, dat bespiegelende liedjes laat horen van een gelouterd rockmuzikant. Achter toepasselijke titels als Born Too Late en You Cannot Win 'em All gaat een intens persoonlijke stijl schuil, die waar nodig wordt aangedikt met ouderwetse orgelklanken. Country & western-producer Pete Anderson zag erop toe dat er geen noot teveel op de plaat kwam, zodat alle aandacht uitgaat naar de man die Springsteens holle pose terug weet te brengen tot menselijke proporties.

Een recent solo-optreden in het voorprogramma van de Cowboy Junkies mondde uit in onverstaanbaar gemurmel. Zonder zijn groep is Forbert als een vis op het droge. Pas als hij zich gesteund weet door trouwe medemuzikanten als de oerdegelijke gitarist Clay Barnes, wordt de assertieve rocker in hem wakker. In de kleine zaal van Vredenburg klaagde hij zelfs over een al te beleefd publiek, dat anderhalf uur lang aan de fauteuils bleef plakken.

Intussen passeerde een bruisende opeenvolging van anekdotes uit het echte leven, vervat in bespiegelende ballades en ongecompliceerde rocksongs. Met citaten uit nummers van de Rolling Stones en Chuck Berry bracht hij een eerbetoon aan zijn helden en verwees Forbert naar de lange avonden die hij noodgedwongen op de podia van Amerikaanse bierlokalen moet hebben doorgebracht. Hij verdient beter, deze innemende artiest die de oude Bob Dylan inmiddels ver achter zich heeft gelaten.