Boyers instant-performances missen samenhang

Voorstelling: Three of a kind, 6. Titel: Not just any Tom, Dick and Harry. Concept & choreografie: Beppie Blankert; uitvoering: Paul Selwyn Norton, Dries van der Post, Michael Matthews en Luc Boyer; licht: Ronald Nord; rekwisieten: Hans Westendorp. Gezien: 8/6 Theater Frascati, Amsterdam.

Terugkijkend op de serie éénmalige voorstellingen Three of a kind, geïnitieerd door mimespeler Luc Boyer, constateer ik een gevoel van teleurstelling. Aan de uitvoering van de collega-mimers, dansers en andere deelnemers lag het niet. Hoewel Boyer in dit vijfde seizoen de beweging als uitgangspunt had gekozen, ontbrak het deze keer aan een thema, een dwingende begrenzing. Een aantal voorstellingen hing hierdoor als los zand aan elkaar.

De reeks werd feestelijk geopend met De parade van de dramaturge Moniek Merkx. Naast Boyer als constante, leverden ook de gebroeders Rob en Guido Severien een niet te verwaarlozen bijdrage aan het slagen van deze sprankelende voorstelling. Pure poëzie bracht de mimografe Jeannette van Steen met Without head over high heels. Zij schiep een sprookjesbos van gekleurde ballonnen waarin een respect afdwingende Jaap Flier en Bambi Uden als fabeldieren ronddwaalden.

Maar daarna kwam de klad er in. Vanuit een filmisch concept probeerde de cineast Erik van Zuylen tevergeefs met Salomé en de Kleine Johannes - vertolkt door Pink Niessen en Henri Kalb - het succes te evenaren van zijn aflevering uit 1991. De bedoelingen van de mimograaf Wouter Steenbergen en zijn collega Jan Taks verstikten halverwege in het broeierige Don't truss it. Gloves van de choreograaf Itzik Galili miste vooral vorm en eenheid, dat konden zelfs routiniers als Anne Affourtit en Ariële Legman niet wegwerken.

De laatste produktie Not just any Tom, Dick and Harry was in handen van de choreografe Beppie Blankert. Haar pech was de galoperatie van de acteur Michael Matthews. De danser Dries van der Post verving hem uitstekend. Toch raakte de voorstelling zo te zien uit balans. Blankerts concept hinkte op meerdere gedachten. Zij kon blijkbaar niet kiezen voor mime, dans of spel, terwijl het tempo op en neer ging als een jojo.

In Not just any Tom, Dick and Harry zit het publiek aan weerszijde van het speelvlak. Dat geeft de regisseur de mogelijkheid om variatie aan te brengen in de mise-en-scène en de dansdelen te herhalen. De spelers richten zich daarbij steeds wisselend op de ene groep toeschouwers en dan weer op de andere.

Blankert zit op het ogenblik in een sobere fase en zoekt haar kracht in de beperking. Grondpatronen brengt zij terug tot strenge lijnen: diagonaal, kruis of driehoek. De eenvoudige dansfrasen, die zich geleidelijk ontwikkelen, zijn ontstaan via de "contact-improvisation', maar lijken voor de voorstelling te zijn vastgelegd. Mooi is daarbij het contrast in motoriek van de wat ingetogen Boyer en de felheid van de twee jonge dansers Van der Post en Paul Selwyn Norton.

Boyer heeft in Amsterdam een aanhang opgebouwd die hem kritiekloos bewierookt. Louter thuiswedstrijden remmen niet alleen de ontwikkeling van de voetballer, maar zeker ook die van de kunstenaar. In het komende seizoen worden de instant-performances uitgebreid van zes tot negen stuks. In oktober begint de serie One pair even in het Amsterdamse Theater Frascati.