Aluminium bidons

Bidons zijn vooral bekend van de racefiets. Het zijn drinkbekers, voorzien van een vulopening met deksel om leegklotsen te voorkomen. In het deksel zit een drinkgaatje. Daarin weer een niet-verwijderbare afsluiter - een plastic staafje met een inkeping of kanaaltje dat in uitgetrokken stand water doorlaat en ingeduwd de fles afsluit.

Bidons zijn met één hand te bedienen, zodat de fietser niet voor een slokje water hoeft af te stappen. Het afsluitstaafje wordt met de tanden uitgetrokken. De fietser knijpt in de soepele plastic wand en zuigt.

Vorm en functie van de bidon zijn sterk verbonden. Een bidon is echter niet mooi en een bidon is ook niet duurzaam. Meestal ziet hij er na een paar maanden gebruik goor uit. De betere wedstrijdrenner gooit zijn lege bidon zelfs onmiddellijk in de berm.

Wie ook het oog wat gunt, moet een SIGG-bidon proberen. Hij is van aluminium en ziet er net zo duurzaam uit als de brandstofflesjes van SIGG die al jarenlang naast de benzinebrander in de rugzak mee op vakantie gaan. De SIGG-bidon heeft een mooi, koel, glad huidje en bovenop zit een wondermooie dop. In die dop is een nog nooit vertoond slurpmechanisme gebouwd. Na uittrekken openen zich kleine luchtinlaatgaatjes aan weerszijden van het vloeistofkanaaltje. Dat voorkomt onderdruk in de fles bij het drinken. Terloops komen we daarmee op een nadeel van de SIGG-fles: je kunt eraan zuigen, maar knijpen heeft geen effect. Zonder die mooi geconstrueerde drinktuit zou er dus nooit vocht uit komen. Het slurpmechanisme met de retourluchtgaatjes is onontbeerlijk, maar daardoor niet minder oogstrelend.

Het vermoeden dat het hier een design-produkt betreft, wordt snel bevestigd. Kurt Zimmerli (Industrial Designer) uit de Dorfstrasse in het Zwitserse Warth ontwierp de bidon voor SIGG. In zijn bidon-statement schrijft Zimmerli over zichtbaar maken van kwaliteit en het verbinden van vorm en functie. “Ein Gebrauchsgut hat aber gerade auch bei seinem "Nichtgebrauch' grosse Bedeutung und wichtige Funktionen zu erfüllen.”

Zimmerli gaat er dus vanuit dat hij een gebruiksvoorwerp heeft gemaakt, maar dat was te snel gedacht. De SIGG-bidon is op de fiets jammerlijk onbruikbaar. Bij een kleine hobbel in het wegdek stoot de uitgetrokken plastic drinktuit tegen de mond, waardoor de drinkopening half wordt gesloten. De luchtkanaaltjes zijn dan gesloten en drinken is onmogelijk.

Er is meer mis. In de bidonhouder rammelt de SIGG-fles als een oordeel. Hij grijpt ook niet makkelijk want het onbuigzame aluminium geeft niet mee als de fles uit de bidonhouder moet. De gelakte exemplaren, tenslotte, raken in de houder onmiddellijk beschadigd.

Bij de trendy fietsenmakers staat hij al ruim een jaar in verschillende uitvoeringen te koop. De halve-liters kosten voor in de dertig gulden, de driekwart-liters (veel minder mooi) tegen de veertig. Er is omzet, maar waar de flessen blijven is onduidelijk. Eerste Pinksterdag vertoefde ik met ongeveer 5.000 medefietsers - ik moet er zeker duizend hebben gezien - op de wegen tussen Luik en Bastogne en niemand had een SIGG-bidon in de bidonhouder. Jammer voor Zimmerli, maar voor fietsers is de SIGG-bidon geen "Gebrauchsgut'.

Daarmee is die prachtige SIGG-bidon gelukkig niet veroordeeld tot louter "Nichtgebrauch'. Het is een ideale veldfles tijdens lange wandelingen. Rustig stilstaand is het drink- of eigenlijk slurpgenot ongekend. Gevuld met koel bergbeekwater ligt hij zalig koud in de hand. Een coating aan de binnenkant zorgt ervoor dat het aluminium niet oplost, ook niet als er vruchtesappen in worden meegenomen. Op lekken is hij nooit betrapt. In de rugzak kan de SIGG-fles onbeschermd naast regenkleding en de camera. Geen wonder dat deze bidon - als enige - ook in kampeerartikelenwinkels te koop is.