Festival met mime, dans en fascinerend beeldalfabet

Festival a/d Werf. Voorstelling 1. Pastime with good company. Spel en idee: Chris Vinken, Stella van Leeuwen, Mirjam van Dam, Mylène Verdurmen; tekst: Rob de Graaf; regie: Maarten Lok. Gezien: 9/6 Theater Kikker Utrecht. Aldaar: t/m 13-6. Voorstelling 2. Par Azart door AWAWA. Concept en regie: Guy Rombouts, Monica Droste, René Oey; dans: Pallas en Cassius; muziek: Alexander Oey; licht- en techniekontwerp: Onno Romeyn. Gezien: 9/6 Boorstraat 107, Utrecht.

In Utrecht wordt naast Springdance nog een ander festival in de lente gehouden. Het Festival a/d Werf presenteert echter verscheidene kunstdisciplines op uiteenlopende lokaties, zoals een vlot in de gracht of een oud schoolgebouw. Voor de buitenactiviteiten werkt op het ogenblik het weer niet zo mee, maar binnenshuis kan men zich soms uitstekend vermaken.

In Theater Kikker brengen drie pas afgestudeerde studenten van de Amsterdamse mime-opleiding - Stella van Leeuwen, Mirjam van Dam en Mylène Verdurmen - en de speler Chris Vinken de produktie Pastime with good company. Op hun verzoek leverde de toneelschrijver (en directeur van hun opleiding) Rob de Graaf een aantal teksten. Het viertal ging hiermee twee maanden aan de slag onder leiding van de jonge regisseur Maarten Blok. Enige bijsturing van een meer ervaren collega zou de voorstelling goed hebben gedaan.

Pastime with good company speelt zich af in het hiernamaals. Vier echtgenotes van Hendrik VIII zijn gedoemd om samen eeuwig te vegeteren in een stoffige grafkelder. Verlangend gedenken de toverkollen de sadistische spelletjes van hun ex. In hun naijver meppen, stompen en duwen zij elkaar om bij de microfoons te komen, waarin zij kokhalzend en boerend de banale teksten ploppend en slissend deponeren. Dat werkt soms op de lachspieren.

Tussen al die trivialiteit valt hier en daar ook een poëtische zin als: “Jouw woorden blazen geen kracht in de zeilen van mijn woede”, of “toch is hij de wond die wij steeds aan willen raken”. Dat is De Graaf op zijn best. Maar Pastime with good company is zeker geen Huis-Clos van Sartre en mist aan de andere kant ook de humor van bij voorbeeld Polanski's The fearless vampire killers. Dat zou met een professionele aanpak nog te bereiken moeten zijn.

Par Azart is een fascinerende en vermakelijke performance-installatie uitgebracht door de All World Azart Writers Association (AWAWA). Het "Azart' is een beeldalfabet dat is ontwikkeld door de Belgische beeldende kunstenaars Guy Rombouts en Monica Droste. René Oey zette het nieuwe alfabet weer om in bewegingstaal die hij gebruikt voor zijn theaterstukken. Zijn choreografieën worden zowel uitgevoerd door de acteurs/dansers Pallas en Cassius als het publiek.

In het beeldalfabet van Rombouts en Droste zijn de letters vervangen door vorm en kleur. Zo is bijvoorbeeld de c een curve en citroengeel of de r een ruit en roze. Met deze beeldletters kan men beeldwoorden samenstellen. Het duidelijkst is dat te zien op de computer. Elk ingetikt woord is grafisch weergegeven op het scherm door verschillende vervormde en gekleurde lijnen, die als een handschrift met elkaar zijn verbonden, maar waarvan de eerste en de laatste letter aaneen sluiten, zodat er een figuur ontstaat. Je kan er eindeloos mee variëren en er bijvoorbeeld Escher-achtige constructies mee samenstellen.

Par Azart bevat tien onderdelen, waaronder een videoregistratie of een opgesteld schaakbord. De opbouw van het Azart-alfabet blijft echter de rode draad in de voorstelling. Eerst maken de actrice Pallas en de danser Cassius het publiek al zingend en spelend vertrouwd met de namen en de kleuren van het alfabet. Daarna mag men zelf experimenteren met het schrijven van de eigen naam volgens het Azart-principe. Ook hangen er foto's die verwijzen naar Azart-letters, gevonden in het dagelijkse leven als de golvende g in de schulprand van een markies. Ook zijn in de zwart geschilderde ruiten van een aantal deuren weer Azart-woorden gekrast.

Voor zijn beeldend bewegingstheater ontwierpen René Oey en Onno Romeyn een labyrint van lichtstralen, waarin de toeschouwers participeren door een "mannelijke' of "vrouwelijke' Azart-route te lopen in een met mist gehuld vertrek. Verder dansen Pallas en Cassius een Azart-choreografie. Dit is de aanloop voor het laatste onderdeel: een installatie op het binnenplein van het schoolgebouw. Daar staan 26 wit gelakte objecten van 2x1x1 meter opgesteld, die de beeldletters voorstellen van het Azart. Ik heb al echt de smaak te pakken gekregen, maar zal eerst flink moeten oefenen voordat ik mijn recensies in het Azart kan weergeven.