Roodpoot

Op de boot naar Den Helder zat Tessa de Loo. Ze nam thee en algauw kwamen we over deze rubriek te praten. Of ik elke dag beschrijf wat het meeste indruk maakt?

“Nee”, zei ik. “Er zijn dingen die indruk maken die geen mens aangaan. Er zijn ook dingen waarvan ik eerst niet eens in de gaten heb dat ze indruk maken.”

Wat indrukken betreft ben ik iemand met vier magen. Ik zit op de dijk bij de Schorren en een paaltje verderop komt een vreemd valkje zitten. Ik heb mijn veldgids vergeten, het duurt om te beginnen al een dag voordat het een eerstejaars roodpootvalk blijkt te zijn. Bij mijn weten ben ik niet eerder zo dicht bij een roodpootvalk geweest. Nu vertoeft hij enkele dagen in de buitengewesten van mijn bewustzijn. Dan zie ik hem opeens op weg naar het noorden van Rusland. De wind drijft hem naar de rand van het continent, angstvallig klampt hij zich vast aan de kustlijn. Langzaam nadert het einde van Texel. Steeds meer zee om hem heen. Hij gaat op dat paaltje zitten om hier eens goed over na te denken. En weer wat later: het idee dat de vogel me door daar neer te strijken zijn vertrouwen gaf, dat dat te danken was aan mijn stilzitten, dat je om van de natuur wat mee te krijgen je gemak moet kunnen houden. Zo werkt dat maagstelsel. Het verteert niet, het verrijkt.

Het is ook alweer vier dagen geleden dat Tessa meereed naar Amsterdam.