Kantjes

Vanmorgen werd ik een kwartier te vroeg wakker. Op zichzelf is dat heerlijk: ha, nog een kwartier.

Het waarom ontgaat me enigszins, want midden in de nacht wakker worden heeft niet die feestelijke bijklank van ha nog een halve nacht. Terwijl ik heel goed slaap. En lang. Waar ligt die grens van onaangenaam wakker worden (bah, hoe laat is het?) en aangenaam wakker worden (hoe lang mag ik nog?)?

Ik mag ook gaarne vroeg naar bed. Met het heerlijke vakantie-achtige gevoel van kijk dat kan maar allemaal. Ik hoef niemand te vragen of te consulteren. Niemand zegt hè get, ga je nou al?

Als kind had ik dat al, zei mijn moeder. Andere kinderen wilden op hun verjaardag lang opblijven, maar ik niet. Mag ik gewoon naar bed?, schijn ik gevraagd te hebben.

Het enige dat me nog wel eens dwars zit, is het waken in het ochtendgrauwen. Dan willen de muizenissen wel eens toeslaan, maar daar heb ik tegenwoordig een probaat middel tegen. Ik denk aan Joegoslavië en aan zwaar zieken, en prijs mezelf gelukkig daar niet gebombardeerd te worden of in het hospitaal te liggen.

Maar goed, vanmorgen was het nog een kwartiertje tot de wekker zou aflopen (ook zoiets, ik haat het geluid van de wekker zo dat ik een seconde ervóór wakker word en de tik hoor waarmee het uurwerk zich opmaakt over te gaan tot elektronisch piepen. Meestal weet ik dus de afslag net op tijd te verrichten, het alarm vermijdend).

In dit kwartiertje kan een mens nog zeer diep, of juist diep, al naar gelang welke onderzoeken u gelezen hebt, slapen. En dromen.

Ik was weer eens bezig met de schooldroom en voor het eerst, hoewel ik de droom al vele malen gedroomd heb, hij komt me steeds bekender voor, besefte ik dat ik niet over het eindexamen droom, maar over het schoolgaan zelf.

Laat ik vooropstellen dat mijn schooltijd een uiterst leuke tijd was, zelfs uitmondend in een ere-lidmaatschap (ik geloof de enige leerling) van de Schoolbond. Ja, Robbie Doorenbos is ere-voorzitter, maar geen erelid, begrijpt u. Het was een Montessori-lyceum in de kinderschoenen. Toen ik kwam, waren er nog maar vier klassen en alle leraren en leraressen waren nieuw en enthousiast, hoewel ze in mijn ogen allemaal even oud waren. Ik heb zelfs mijn eerste boekje aan hen opgedragen, een slechts zelden voorkomende opdracht.

Met andere woorden: mijn schooltijd was van grote betekenis voor me en ik heb er uiteindelijk mijn eindexamen-alpha behaald, dus daar kan het niet aan liggen.

Toch gaat de droom steeds weer over het schoolbezoek, of eigenlijk het ontbreken daarvan. Ik spijbel voortdurend, en áls ik al op school kom dan loop ik vriendelijk groetend door de gangen, maar ik bezoek nooit een les. Dat doe ik al jaren, zodat het afleggen van een examen geen enkele zin heeft. Tijdens mijn echte schooltijd spijbelde ik nooit. Ja, ik sloeg wel eens een les over wegens het schilderen van decors of het repeteren voor een toneelstuk, maar op straat was ik nooit.

Het is een dus een extreme vorm van ""de kantjes er aflopen''. En het heeft natuurlijk te maken met dingen in het dagelijkse leven die versloft of niet afgemaakt zijn. Of met Calvijn in het algemeen. Mijn leeftijd op die school waar ik de lessen niet volg is dan ook gevorderd. Ik ben veel ouder dan de leerlingen en ik maak me soms zorgen dat ik ook op dat gebied door de mand val. Het heeft hetzelfde moedeloze als dromen dat je zonder kleren over straat moet, wat ik ook wel eens doe. Hè verdorie, denk je dan, het is weer zover. En laatst dacht ik na over een vraag op dat gebied die ik meteen voor u kan beantwoorden en ik weet zeker dat u het met me eens zult zijn.

Stel u zit in de tram op weg naar kantoor. U stapt uit en u beseft ineens dat u geen kleren aan heeft. Een grote angst bevangt u want u weet: zonder kleren het kantoor in, dat is om moeilijkheden vragen (we hebben het nu even niet over oplossingen als kleren gaan kopen want waar heeft u uw geld of creditcards? Juist.) Wat doet u?

Volgens mij loopt u terug naar huis. Liever naakt over straat rennen dan met de tram terug in adams- of evakostuum. Dat stilstaan of -zitten in een tram, dat is killing. Nee, dan liever maar sprinten langs de stoep. Heb ik gelijk?

Ook begrijp ik de herhaling van de dromen niet. Waarom gaat dat soort dromen maar steeds door? In ieder geval weet u nu als u 's nachts op een school bent waar iemand zonder kleren de kantjes er afloopt, dat ik dat ben. Svp meteen wakker maken.