De zoete wraak van een bedrogen dame; "A moment of fun'

Van Lady Graham-Moon had niemand in Engeland tot vorige week gehoord. Nu, als eenvoudigweg Lady Moon, kent iedereen mevrouw de baron. Ze verschijnt in chat-shows op de televisie, ze neemt deel aan serieuze documentaires op de radio en haar beeltenis - helblauwe ogen en appelwangen - springt nog steeds van de pagina's van de Britse kranten, serieus en populair in gelijke mate. Sarah, Lady Moon, met haar glass cut-accent en haar blauw-gestreepte bloesjes is, verpersoonlijkt in die onwaarschijnlijk keurige gedaante, voor miljoenen middelbare mannen en vrouwen Nemesis, de godin der wrake, zelf.

Wat Lady Moon tot een beroemdheid gemaakt heeft, is haar lot en de manier waarop ze zich daarbij - heel even maar - niet heeft neergelegd. In wat ze zelf noemt “a moment of fun” nam Lady Graham-Moon het even niet dat ze tot Lady Moon gereduceerd werd. In een katharsis die één nacht duurde, liet ze haar ex-echtgenoot, Sir Peter Graham, voor het oog van de wereld weten dat hij te ver was gegaan. Vier uur van zinderende, mateloos bevredigende, want o zo doeltreffende wraak en Lady Moon was van al haar onvrede af. Zoals ze zelf, licht verwonderd over al het opzien dat ze baarde, na afloop zei: “It gave me a hell of a buzz doing it. It was so exciting”.

Lady Graham-Moon en Sir Peter Graham waren zevenëntwintig jaar getrouwd, toen Sir Peter meedeelde dat hij een eind aan het huwelijk wilde maken. Lady Moon (54) was verdrietig, maar als de dochter van een Britse leger-kolonel uit India en opgevoed op de keurige meisjeskostschool Benenden in Kent, wist ze hoe ze zich in deze omstandigheden bovenal diende te gedragen: beschaafd. Ze mocht dan vijf grote kinderen hebben, 54 jaar oud zijn en niet geschoold in een ander vak dan het zijn van Sir Peters echtgenote, haar voornemen om het huwelijk zonder bittere verwijten tot een einde te brengen stond vast. Tot Sir Peter verliefd bleek...

Lady Moon spreekt na haar beroemd geworden uitbarsting met perfecte zelfbeheersing over het object van Sir Peters begeerte als over “de Amanda”. “De Amanda” is ergens vooraan in de veertig, slank en blond en ze heeft Sir Peter in korte tijd al ten minste tien kilo doen afvallen. Maar wat voor Lady Moon de deur dicht deed, was dat de Amanda in hetzelfde dorp, nee, op de hoek van dezelfde provinciale weg een cottage had betrokken. Daar stond de auto van Sir Peter elke nacht, voor het hele dorp zichtbaar, geparkeerd.

“Daar zat ik”, zei Lady Moon tegen The Times, “wat mijn leeftijd betreft vlees noch vis, als u begrijpt wat ik bedoel, en opeens drong het tot me door dat ik niets verkeerds gedaan had, maar dat ik toch klappen kreeg en dat op zijn schaaltje meer bonbons lagen dan op het mijne. En daar had ik geen verklaring voor, anders dan dat hij een man is en ik een vrouw.”

En dus bedacht Lady Moon een vorm om dat besef doeltreffend aan Sir Peter over te brengen: daar waar het pijn deed. De Engelsen kennen dit soort wraakacties uit hun kranten. Het Lagerhuislid Ron Brown sloeg enkele jaren geleden het interieur van zijn voormalige matresse kort en klein, omdat ze een ander had gevonden. Vrouwen gebruiken geen brute kracht, maar nemen hun toevlucht tot vernuft. De stoeipoes Pamela Bordes hanteerde de schaar en knipte het kruis uit de broek van Andrew Neil, de hoofdredacteur van The Sunday Times, met wie ze een appeltje had te schillen. Lady Moon trof haar ex om te beginnen in zijn BMW. Daarover goot ze vijf liter witte verf uit toen de auto geparkeerd stond voor het huis van zijn geliefde. Vervolgens nam Lady Moon een hamer en verschafte zich krachtdadig toegang tot die vleugel van het echtelijke huis, waarin Sir Peter zich na het voornemen tot scheiding had teruggetrokken. Terwijl de baron sluimerde bij zijn Amanda nam Lady Moon een schaar en knipte tien centimeter van de mouwen van 32 Savile Row-maatkostuums in de garderobekast. Maar wat ze beschrijft als haar genadeslag in de campagne om haar echtgenoot besef voor haar gevoelens bij te brengen, moest nog volgen. Ze nam 700 flessen van de fijnste port en wijn uit de wijnkelder van haar echtgenoot, verdeelde ze over een aantal melkkratten en laadde die op haar Volvo. Nog steeds in haar kamerjas reed ze de zes mijl naar de buurtschap van East Garston, woonplaats van de Amanda en begon daar een bizarre melkronde.

Toen het licht werd troffen de verbijsterde bewoners van het dorp, midden in het centrum voor paardenracerij, Lambourne Valley, voor de deur naast hun pintje melk Château Latour 1961 (1.000 gulden per fles), uitzonderlijke Chablis en nobele port aan. Sir Peter kreeg drie uitzonderlijke specimens uit zijn eigen kelder bezorgd: op de kap van zijn BMW. Rijen andere flessen versierden het oorlogsmonument, de stoepranden en muren in het dorp.

Trainers van renpaarden zouden later klagen dat het uitrijden van de paarden die dag te laat begon, omdat de staljongens het veel te druk hadden met het opsporen van telkens nieuwe flessen. De melkboer zelf confisqueerde 12 flessen en gaf ze in een melkkrat aan Sir Peter terug. Een bejaarde dame vond twee flessen naast haar melk. Ze gaf die van '76 aan haar tuinman en dronk de andere zelf op.

De Amanda heeft na de uitspatting van Lady Moon voor de pers geposeerd, maar zich gehouden aan de tekst: “Ik heb geen commentaar. Ik heb niets te zeggen”. Sir Peter, directeur van een vrachtwagenbedrijf en lid van de Royal Yacht Club, vertoont zich noch bij Amanda, noch ergens anders. Bij Lady Moon staat de telefoon niet stil. Van Woman's Hour tot Hello! is geïnteresseerd. Oude vriendinnen hebben weer contact opgenomen. Honderden brieven van vrouwen in soortgelijke situaties vallen op haar deurmat. Lady Moon heeft een snaar geraakt en is zelf perplex over de emoties die haar uitval aan het licht heeft gebracht.

“Ik ben me bewust van de vage grens tussen passie en obsessie”, zei ze over haar uitval tegen The Times. “Ik heb het nergens anders om gedaan dan omdat ik intens gefrustreerd en bezeerd was. Je mag het jaloezie noemen. Dat is niet een emotie die je zomaar kunt wegwuiven of negeren. Je vraagt er niet om dat zoiets je onverhoeds in zijn greep krijgt. Het is of je zit vastgeketend aan een imbeciel: je hebt geen enkele beheersing over je emoties of over je acties. Ik vond het tamelijk angstaanjagend, moet ik zeggen.”

Foto The Times: Lady Moon geportretteerd in "The Times'. “De vage grens tussen passie en obsessie”.