Agassi krijgt huiswerk mee van Courier

PARIJS, 6 JUNI. Hij kwam als een wervelwind de tenniswereld binnen. Met zijn opmerkelijke kleding, enorme charisma en zijn soms briljante spel gold Andre Agassi als een toekomstige megaster. Hij droomde er van dat de tennisliefhebbers in de verre toekomst nog met ontzag over hem zouden spreken. “Wie was de snelste speler? Andre. De sterkste? Andre. Maar het belangrijkste is toch wel dat ze mijn naam noemen bij degenen die het meeste hebben toegevoegd aan het spel”, is zijn hartewens.

Het zal niet meevallen de flamboyante Amerikaan ooit te vergeten, maar waar zijn uiterlijk steeds spectaculairder is geworden is zijn spel vervlakt, zijn tempo omlaag gedaald. 6-3, 6-2, 6-2 was de uitslag van zijn halve finale op de open Franse tenniskampioenschappen tegen titelverdediger Jim Courier. “Als ze me die uitslag tevoren hadden laten zien zou ik geschokt zijn geweest. Maar nu ik heb ervaren hoe goed hij speelde kan ik ermee leven.” Hij verwerkte zijn zoveelste deceptie op Roland Garros uiterlijk onbewogen. In 1988 in de halve eindstrijd uitgeschakeld door Mats Wilander, de afgelopen twee jaar in de finale gestuit. Eerst door Andres Gomez, daarna door Courier. En nu won het trainingsdier opnieuw van de natuurlijke aanleg.

Want talent is een bootje waarop Agassi nu al jaren drijft. Hij mag misschien wel eens zware slagzij hebben gemaakt, telkens zette hij wel weer koers naar zijn beoogde hoogtepunt. Als het maar niet te veel moeite kostte. Gemakzucht is zijn grootste handicap. De miljoenen kwamen hem vooral via lucratieve sponsorcontracten aangewaaid. “De meeste spelers moeten zich eerst doelen stellen en bereiken voordat ze geld gaan verdienen, bij mij ging het net andersom”, zei hij onlangs en hij voegde eraan toe dat - “hoewel het me moeite kost om dat toe te geven” - het een hindernis is geweest bij het streven naar beter tennis.

Hij is anders tegen het leven aan gaan kijken, beweert hij. Zonder zijn imago aan te tasten, want de fantasievolle combinaties, het oorbelletje, de sik, het lange haar, de pet of de zigeuner-look, zijn oogverblindend fluorescerende racket kan hij nog niet missen. “Als hij zijn haar afknipt scheelt hem dat vijf miljoen dollar aan contracten”, rekende zijn trainer Nick Bolletieri uit. Met korter of zonder haar houdt hij alleen zijn tennis over. En dat wil hij verbeteren, “omdat ik tot de ontdekking ben gekomen dat de jaren snel voorbij gaan”.

Courier, nummer één van de wereld, heeft laten zien hoe dat kan. Door te werken. “Je moet meer kunnen dan alleen tegen een tennisbal slaan. Je moet de aanleg hebben om met lef de baan op te gaan, gretigheid is een talent, de moed hebben een bal te slaan als je forty-love achterstaat. Ik ben misschien niet de mooiste van allemaal, maar ik heb een paar kwaliteiten die net zo goed zijn als die van anderen”, reageerde Courier geïrriteerd op vragen over zijn beperkingen als tennisspeler.

Eén set verloor de Amerikaanse "rammer' slechts in de zes partijen die hij op het gravel van de Franse hoofdstad afwerkte: in de kwartfinale tegen Goran Ivanisevic. Verder walste hij alle deelnemers die hij tegenover zich trof plat. “Het was”, vertelde Andreï Medvedev, een talent dat bij de Franse kampioenschappen in de achtste finales stukliep op Courier, “alsof ik tegen een muur stond te spelen. Waar ik de bal ook heen sloeg, hij kwam altijd terug. En veel sneller dan ik 'm geslagen had. Het was om gek van te worden.” Agassi beschreef na zijn uitschakeling de 21-jarige Courier als de speler die al zijn tegenstanders huiswerk meegeeft om uit te vinden wat ze tegen zijn spel kunnen ondernemen.

Couriers tegenstander van morgen, Petr Korda zei er nog niet over te hebben nagedacht hoe hij het geweld uit Dade City (Florida) op het court central moet beteugelen. Hij bedekte na de betrekkelijk eenvoudige eliminatie van volksheld Henri Leconte - 6-2, 7-6 (7-4), 6-3 - zijn gezicht met een handdoek om zijn vreugdetranen niet te laten zien. De Tsjechoslowaak, achtste van de wereld trof Courier Amerikaan vorig jaar tweemaal. Hij versloeg hem op de open Canadese titelstrijd in Montreal (3-6, 7-6, 6-2) en verloor in Stockholm met tweemaal 6-4. Tegen Leconte en zijn vijftienduizend aanhangers bleef hij ijzingwekkend kalm, al verried een dolle vreugdesprong na een break in de derde set wel de enorme spanning die in zijn tengere, 1.90 meter lang lijf huisde.

Zijn eerste Grand-Slamfinale moet een overweldigende indruk op hem maken. Ooit was hij de ballenjongen van Ivan Lendl tijdens een Davis Cup nu staat hij tegenover de onverslaanbare. “Onverslaanbare?”, reageerde hij, “we zijn allemaal menselijke wezens en niemand is onverslaanbaar.”