Robert Long Robert Long: Voor mijn vrienden. EMI ...

Robert Long Robert Long: Voor mijn vrienden. EMI 7987722.

Blue Guitars Blue Guitars: Shellfish; Solid 527 9021 20

Duke Ellington Duke Ellington: Fargo, North Dakota, November 7, 1940. Vol.1 en idem Vol. 2 (MILAN 873 000/001 (los verkrijgbaar). Distributie: Indisc.

Robert Long

Robert Long is zichzelf, hoezeer hij nu ook andere terreinen bestrijkt, op zijn nieuwe cd Voor mijn vrienden trouw gebleven. In zestien nummers behandelt hij onderwerpen die hij al vaak heeft bezongen: droefenis om verloren liefdes, cabaretesk plezier over modeverschijnselen, somberheid over de toekomst van deze planeet en verbazing over de liefdeloze God van de fatsoensrakkers. Hij vond er weer nieuwe woorden en nieuwe melodielijnen voor, maar de verrassingen zitten elders. In een zuivere ode aan Louis Davids bijvoorbeeld, van wie hij alleen de foto's en de platen kent: “Wie weet wat hij gemaakt had met de middelen van nu...” En bovenal in het fraai schrijnende lied Er komt een tijd, waarin de ik-figuur zijn vriend een toekomst voorspelt, waarin ze op de erotische markt alleen nog tegen betaling aan hun trekken kunnen komen: “Er komt een tijd, mijn vriend, dat enkel jij nog telt.”

Meer dan voorheen laat Long op deze produktie een gevarieerd akoestisch instrumentarium klinken, dat elk nummer een eigen klankkleur geeft. Zijn liedjes zijn nog altijd vlekkeloos geconstrueerd; hij schrijft zinnen in spreektaal die vaak over diverse regels doorlopen, alsof hij alleen maar hardop zit na te denken - en de melodieën voegen zich dienstbaar en schijnbaar moeiteloos naar die redeneertrant. Soms wat omslachtig, maar altijd een eenheid van tekst en muziek, die gunstig afsteekt bij veel Nederlandstalig repertoire van dit moment.

Robert Long: Voor mijn vrienden. EMI 7987722.

HENK VAN GELDER

Blue Guitars

“Ik ben nog steeds een groep,” zei Johnny Rotten ooit over zijn Public Image Limited. Het omgekeerde geldt voor de Blue Guitars uit Deventer, want dit ingetogen viertal maakt muziek die thuis hoort tussen de intens persoonlijke bespiegelingen van typische individualisten als Nick Drake en Tim Buckley. Konden de Blue Guitars naar aanleiding van het titelloze debuut een jaar geleden nog beticht worden van Amerikaans epigonisme, op het nieuwe Shellfish tekent zich een herkenbare eigen stijl af. De muziek is omfloerst, met beeldende geluidseffecten als de ritmische regendruppels in de psychedelische gitaarescapade Chameleon. Zang en teksten van Dick Dijksman klinken hippieachtig naïef, vooral wanneer zijn zachtmoedige melodieën omlijst worden door een klaaglijke steelgitaar. Lieve liedjes met veelzeggende titels als Poet With A Gun en A Good Year For The Lost zijn echter voorzien van een onverwachte angel, die voorkomt dat de plaat in een al te zoetige sfeer verzandt. Als songschrijvers kunnen de Blue Guitars zich beslist meten met de overvloed aan hippe Engelse gitaarbandjes, die vaak niet meer bieden dan een ondoordringbare geluidslawine. Dat Shellfish daarbij soms opvallend ouderwets klinkt, mag in dit geval als een compliment aan de makers worden opgevat.

Blue Guitars: Shellfish; Solid 527 9021 20

JAN VOLLAARD

Duke Ellington

“Er zal toch ééns een initiatief moeten komen tot een betere persing van deze muziek”, schreef Dolf Verspoor in 1967 in een aan Duke Ellington gewijd nummer van het toenmalige periodiek Jazzwereld. Een kwart eeuw na deze verzuchting is het zover: de Crystal-Ballroom-opnamen staan eindelijk in een ideale vorm op de plaat. Niet alleen beter geperst, maar ook chronologisch gerangschikt, zorgvuldig opgepoetst en uitgebreid met een kwartier. First complete Release of the Legendary Dance Date luidt dan ook de toevoeging op de twee cd's met de zakelijke titel Fargo, North Dakota, November 7, 1940. Dat er door deze uitgave tevens wat mythen sneuvelen, moeten we op de koop toenemen: het orkest speelde niet "siberisch ingepakt in winterjassen' en met handschoenen aan, en van een "amateurregistratie' was niet echt sprake. Deze informatie komt van de gerespecteerde geluidstechnicus Jack Towers, die niet alleen verantwoordelijk is voor het geluid op deze cd's, maar ook, samen met zijn vriend Dick Burris, voor de opnamen van destijds. Hij maakte ze met drie microfoons, één voor de ritme-sectie, één voor het hele orkest en één voor de solisten, en legde ze vast op lakplaten, de gebruikelijke methode destijds. Onprofessioneel was slechts het feit dat hij maar één snijmachine had waardoor hij het orkest soms niet bij kon benen. Een lakplaat kon maar enkele minuten bevatten en het wisselen ervan moest soms tijdens een nummer gebeuren. Er is dus wat verloren gegaan maar wat resteert is indrukwekkend: vijf sets met bijna 155 minuten muziek van een herboren Ellington-orkest met als jongste aanwinst Ray Nance die op Vol. 2 wordt geïntroduceerd met twee nooit eerder uitgebrachte stukken. Het aantrekkelijke van deze opnamen steekt niet alleen in de vorm waarin het orkest verkeert, maar ook in het vernieuwde repertoire met klassiek geworden materiaal als Ko-ko en Warm Valley. Interessant is ook dat een aantal stukken na dit concert zelden meer werd gespeeld, waaronder Pussy Willow, The Flaming Sword en Conga Brava. Een mooie aanwinst voor de Ellington-Story dus, die overigens nog op geen stukken na compleet is.

Duke Ellington: Fargo, North Dakota, November 7, 1940. Vol.1 en idem Vol. 2 (MILAN 873 000/001 (los verkrijgbaar). Distributie: Indisc.

FRANS VAN LEEUWEN