Kikkervisjes

Voor spannende verhalen over kikkervisjes moet je in groep 3a van de openbare basisschool De Meent in Hengelo zijn. Dat blijkt wel uit de brieven en tekeningen die de leerlingen van die groep opstuurden.

“Wij hebben in de klas kikkervisjes. Twee hebben er pootjes”, schrijft Nienke Kloosterman (7 jaar). Ook Dennis en Rianne (beiden 6), Jeroen (7) en Marc Oude Egbrink (6 1/2) schrijven over de kikkervisjes die juf Anja Veldsink in de klas heeft.

Sommige leerlingen hebben thuis dikkopjes. Bij Pim Rakers (7) vond de poes dat maar wat leuk. “Wij hebben een poes en die heet Ollie”, schrijft hij, “en Ollie at alle kikkervisjes op. Maar op een dag zag ik een kikker, dus niet alle kikkers waren op.” Rick (7) had eens een kikkervisje dat heel grappig was, "want hij deed een dolfijn na'. Maarten Leusink (7) heeft er twee in een bak, en een is al "een kikker met een staartje'.

Marjolijn Rienks (7) vertelt wat kikkerdril is: “Dat zijn eitjes van een kikker. Het zwarte puntje wordt een visje. Het heet een dikkopje. Na een paar weken een kikker.” Anouk (7) merkte dat ook: ze had met haar vriendinnen kikkerdril gevangen en op een dag waren het kikkervisjes!

Dat lukt niet iedereen, dikkopjes vangen. Rianne Leeuwis (6) wilde ze ook hebben, maar kon ze niet vinden. Maar, weet ze, “in de sloot bij het Hulsbeek, daar haal ik ze.”

Sander Wenderich (6 1/2) zag eens een kikker: “Ik wou hem vangen. Toen greep ik mis, en toen viel ik in de sloot.” Gevaarlijk hoor.

Leonie Laverman (6) pakte het slimmer aan. Zij schrijft: “Ik ging naar de sloot en toen pakte papa een kikker.” Bart Kolthof (7) wandelde met zijn hond langs de sloot. En die zag een kikker en sprong er achteraan: “De kikker sprong toen hard weg en de hond sprong over het hek. Toen kwam de buurman en die pakte de kikker gelukkig.”

De engste brief komt van een leerling van groep 3a die zijn naam er niet bij zette: “Ik wou een kikkervisje vangen. Maar dat ging niet door. Ik ving wat anders. Ik ving een bloedzuiger.” Huu!