Foto: In één ding is de mens geniaal: zijn ...

Foto: In één ding is de mens geniaal: zijn tekortkomingen ombuigen tot verdiensten.

De film bewijst twintig keer per seconde: “U, mens, ziet geen verschil tussen een rijtje van twintig foto's, die in een minuut vertoond worden, en echte beweging”. Schaamt de mens zich? Nee hij maakt van de film een kunst.

De foto bewijst: “U, mens, ziet geen verschil tussen een verkleinde platte ontkleurde projectie op een stukje papier, en de werkelijkheid”. Schaamt de mens zich? Nee, hij roept de fotografie uit tot kunst.

Deze foto lijkt te gaan over blaadjes. Blaadjes verdringen zich voor de ramen. Blaadjes zijn in het kasthout gesneden. Blaadjes zijn getekend op de twee tekenbladen met bomen. Je moet denken: het boomblad is een verkleinde vorm van het boomprofiel. Allemaal bedrog voor het gezicht.

De foto gaat over vochtplekken. Muurvochtplekken doen denken aan landkaarten. Terecht, want landen zijn negatieve vochtplekken. Waar het droog is, daar claimen wij land. In de oceanen zijn atlasbladen bronnen van hilariteit: al die details in de droogplekken!

De mens haat vocht. Hij kruipt op het land. Hij bouwt een huis. Hij zet een kast voor de vochtplekken in de muur. Hij hakt een raam in de vochtmuur. Hij scheurt twee boombladen uit een boek om voor de vochtplekken te zetten. En dat alles noemt hij vol trots: mijn interieur.

Intussen verkruimelen de muren, drukken de groene bladen vol wortelwater het vensterglas aan stukken, stijgt het grondwater en als deze foto nog in het archief te zien is, zal dit interieur zijn eigenlijke bestemming bereikt hebben: verrotte meubeltjes in een konijnenhol.