Maffe Was (Not Was) overtreft Dire Straits met ware bezieling

Concert: Was (Not Was) met Sweet Pea Atkinson, Sir Harry Bowens en Donald Ray Mitchell (zang). Gehoord: 30/5 Feyenoordstadion, Rotterdam. Herhaling: 1/6.

Het getuigt van een zekere moed, dat Dire Straits-voorman Mark Knopfler het aandurft om een opwindende popgroep mee op tournee te nemen. Met het risico dat de vergelijking in zijn nadeel zou uitvallen, kreeg Was (Not Was) bij de uitverkochte Kuip-concerten een krappe drie kwartier om de sterren van de hemel te spelen, waarna Dire Straits de 45.000 aanwezigen in slaap suste met langdradige en fraai belichte hifi-klanken. Dit alles tot meerdere eer en glorie van sponsor Philips en de nieuwe DCC-recorder, een soort digitale opvolger van de jammerlijk geflopte eight track uit de jaren zeventig.

Was (Not Was) is een opvallend gezelschap uit Detroit, dat bekend staat om de absurdistische humor van nummers als Out Come the Freaks en Hello Dad, I'm in Jail. Laatstgenoemde is tevens de titel van een binnenkort te verschijnen album, met herbewerkingen van de hoogtepunten uit het tienjarig bestaan. Tekst en muziek van Was (Not Was) zijn van de hand van de "gebroeders' Don en David Was, twee avontuurlijke jazzliefhebbers die hun geluk beproeven in de popwereld. Don Was is dat inmiddels aardig gelukt, als duurbetaald producer van onder anderen Bob Dylan, Bonnie Raitt en de comeback van Ringo Starr.

Bij Was (Not Was) laten Don en David zich gelden als de bedenkers achter de schermen, die de beste soulzangers en de meest veelzijdige muzikanten inschakelden om aan hun maffe ideeën gestalte te geven. Het past volledig in hun merkwaardige werkwijze, om een groep op tournee te sturen zonder zelf mee te gaan. Op het podium worden de honneurs waargenomen door de uitmuntende soulzangers Sweet Pea Atkinson, Sir Harry Bowens en Donald Ray Mitchell. Hoewel hun dynamische funk- en soulshow het best tot zijn recht zou komen in een intiemere omgeving, draait dit dynamische drietal de hand niet om voor een afwachtend stadionpubliek. Met een metronomisch swingende versie van The Temptations' Papa Was a Rolling Stone werd in een klap duidelijk dat Was (Not Was) de beschikbare tijd wenste te vullen met eerlijke transpiratie en ware bezieling. De quasi-arrogante nachtclubentertainer Sweet Pea Atkinson stal ieders hart met zijn doorleefde ballade Where Did Your Heart Go, een nummer dat begroet werd met een onverwacht herkenningsapplaus, waarschijnlijk omdat de groep Wham! (van George Michael) het ooit op de plaat zette. Atkinsons vocale acrobatiek werd overtroefd door een uitzinnige solo van Randy Jacobs, een gitarist uit de school van Jimi Hendrix die al buitelend en koprollend bleef doorspelen.

De schaamteloze jazz-citaten van de blazers en Jacobs' onverstoorbare funkgitaar onderstreepten de veelzijdigheid van deze moderne soulgroep bij uitstek, die er glansrijk in slaagt om een brug te slaan tussen ouderwets opwindende jaren zestig-soul en de hedendaagse hiphopgeneratie. Parels voor de zwijnen, want het Dire Straits-publiek kwam om zich te vergapen aan die ene gitaarsolo van Knopfler, uitgesmeerd over een repertoire dat niets van de luisteraar vergt en dat het zo uitstekend doet als testmuziek voor stereo-apparatuur.

Foto: Dynamische funk en soul: Was (Not Was) in de Kuip (foto Lex van Rossen)