Duras' Moderato als een sobere vertelling

Voorstelling: Moderato Cantabile van Marguerite Duras door Ottolien Boeschoten en Petra van Hartskamp. Speladvies: Frieda Pittoors. Gezien: 29/5 Toneelschuur Haarlem. Nog te zien aldaar t/m 6/6.

Voor beiden stond het van begin af aan vast dat ze Moderato Cantabile van Marguerite Duras zouden presenteren als een theatrale vertelling. Een nagespeeld toneelstukje wilden ze er niet van maken, zeggen ze in een aan de persmap toegevoegd interview. Petra van Hartskamp en Ottolien Boeschoten hebben zich aan hun uitgangspunt gehouden. Hun eerste eigen produktie is weliswaar een bewerking van de roman van Duras, maar één die de oorspronkelijke tekst nauwgezet volgt.

De consequentie is dat Van Hartskamp en Boeschoten in de eerste plaats optreden als vertellers, het acteren is daar aan ondergeschikt gemaakt. Echte, vastomlijnde rollen hebben ze dan ook niet. Hun uitvoering is terughoudend en strak en biedt geen ruimte voor inleving in de personages. Dat laatste is een belangrijke tegemoetkoming aan de strenge eisen die het spelen van Duras impliceert. Een uitgewerkte psychologische karaktertekening bij voorbeeld is, voor wie haar werk recht wil doen, uitgesloten.

Ook de vormgeving van deze produktie is uiterst sober. De speelvloer is helder verlicht en leeg, op enkele op elkaar gestapelde tafels en stoelen na. Dit is het café waar een man en een vrouw elkaar gedurende een week ontmoeten, elke dag opnieuw. Ze raken in gesprek over een crime passionel die daar heeft plaats gevonden. Het voorval obsedeert hen en ze stellen zich voor hoe alles in zijn werk is gegaan. Gaandeweg ontwikkelt zich tussen de twee een verhouding die doet denken aan de door hen besproken relatie, al suggereert Duras hier meer dan ze prijsgeeft.

Aanvankelijk staan Ottolien Boeschoten en Petra van Hartskamp frontaal voor het publiek en zeggen hun tekst in stevig tempo. Later zitten ze op stoelen en neemt hun tempo wat af. Ze hebben hun vertelling opgezet als een muziekstuk voor twee stemmen die elkaar aanvullen en die om beurten de boventoon voeren. Het is knap dat ze met zo weinig theatrale middelen de spanning tot het eind toe weten vast te houden. Ze stellen zich op in dienst van de tekst zonder daardoor zelf overbodig te worden. Aangezien ieder spoor van een opgelegde, dwingende vorm ontbreekt krijgt de toehoorder intussen de kans zijn verbeelding de vrije loop te laten gaan. Een aangename ervaring.