My Bloody Valentine beurtelings betoverend en irritant; Een melodie in een geluidsorkaan

Concert: My Bloody Valentine. Gehoord: 28/4 Paradiso, Amsterdam.

Na drie jaar sleutelen aan de opnamen bracht de Engelse groep My Bloody Valentine eind 1991 haar tweede lp uit, Loveless. Dat de tere bouwsels van dwalende meisjesstemmen en laag over laag aangebrachte gitaarpartijen live moeilijk zouden zijn uit te voeren, was te verwachten. Bij het optreden in Paradiso werd de groep echter ook nog gekweld door falende apparatuur; het concert werd na vijf nummers voor reparaties onderbroken.

Toen de band daarna weer op het podium stond speelden ze met zo'n felheid en meedogenloos volume, dat woorden als "zweverig' en "lieflijk' die op My Bloody Valentine van toepassing leken, onmiddellijk uit het bewustzijn gewist werden. In de geluidsmix gingen de stemmen van de gitaristen Belinda Butcher en Kevin Shields grotendeels verloren. Wat overbleef, was een ondoorgrondelijke klankwolk die in combinatie met de knipperlichten en achtergrondprojecties van snel wriemelende figuurtjes, een desoriënterende uitwerking en slappe benen gaf.

My Bloody Valentine wordt beschouwd als de voorloper van de shoegazer-stroming, een Engelse uitvinding waar bands zoals Ride, Slowdive en Chapterhouse onder vallen. Ze maken allen hetzelfde soort vage muziek en bij optredens wordt het publiek niet aangekeken. Ook de leden van My Bloody Valentine zoeken op geen enkele manier contact met het publiek. Aan weerszijden van bassiste Debbie Googe die zwaait met armen, benen en hoofd, spelen Belinda Butcher en Kevin Shields geconcentreerd en ingetogen. Het wekt grote bewondering Belinda Butcher te zien zingen terwijl ze geen houvast heeft aan een songstructuur of duidelijke melodieën. De muziek is zo fijnzinnig geconstrueerd, met samples, tegen elkaar in klinkende gitaarflarden en echoënde riffs, dat melodie alleen nog maar gesuggereerd wordt.

Ze besloten het concert met een bijna tien minuten durende geluidsorkaan die het grootste deel van het publiek de zaal deed verlaten. Tegen verwachting in werd deze storm uiteindelijk door alle vier de muzikanten gelijktijdig omgebogen naar een rustig einde. Het nummer was representatief voor dit optreden: afwisselend betoverend en irritant.